Afganistan

Islamskiej Republiki Afganistanu leżą w południowo-centralnej Azji.

Terytorium Afganistanu teraz obejmujący zostały starożytnych centralny punkt na Jedwabnym Szlaku i migracji ludzi.

Historii politycznej w Afganistanie rozpoczyna się w 18. wieku wraz z powstaniem plemiona Pasztunów (tzw. Afgańczyków w języku perskim), kiedy w 1709 z siedzibą dynastii Chan jego rządów w Kandaharze, a szczególnie, gdy Ahmad Szah Durrani stworzył Imperium Durrani 1747, która stała się prekursorem współczesnego Afganistanu. 19 sierpnia 1919 roku, po trzeciej wojny angielsko-afgańskiej, kraj odzyskał niepodległość od Wielkiej Brytanii nad sprawami zagranicznymi.

Od końca 1970 Afganistan przeżywa ciągły stan wojny domowej przerywane zagranicznych zawodach w planach inwazji sowieckiej z 1979 r. i październiku 2001 r. USA inwazji, która obaliła rząd talibów. W grudniu 2001 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ zezwoliła na utworzenie Międzynarodowych Sił Wspierania Bezpieczeństwa (ISAF) w celu utrzymania bezpieczeństwa i wspomagania administracji Karzai. Kraju został przebudowany powoli wsparcie ze strony społeczności międzynarodowej i ma do czynienia z silnym rebelii talibów.

Talibów, Al-Kaidy i innych zagranicznych bojowników są główne grupy partyzantów działających w Afganistanie. Grupy te często działają poprzez uniemożliwienie miejscowej ludności przez traktowanie, kradzieży prywatnych broni, karania poprzez gwałtowne okaleczaniem, i wymuszeń. Talibów i innych grup dżihadu są w stanie uzyskać wsparcie z zewnątrz podmiotów, głównie Iran i Pakistan, poprzez wspólny interes w pokonywaniu sił koalicyjnych.

Etymologia

Nazwa Afganistanie, perski: افغانستان oznacza "kraj Afgańczyków", od słowa afgańskie.

Pochodzenie nazwy

Pierwsza część nazwy, "Afghan", jest co najmniej od 16 wieku ne, alternatywną nazwę dla Pashtuns perskich, którzy są założycielami i największą grupę etniczną w kraju. Zgodnie z WK Frazier Tyler, MC Gillet i kilku uczonych innych "słowo Afganistanie pojawia się w historii w Hudud-ʿ Alam al w 982 AD." Al-Biruni, o których mowa Afgańczyków w różnych plemion żyjących na zachodnim górach na granicy rzeki Indus , co byłoby Sulaiman Góry.

Marokański podróżnik Ibn Battuta, wizyty w Kabulu w 1333 pisze:

Jednak nie wiadomo, czy te historyczne Afgańczycy są identyczne z Pashtuns.

Ponadto wyjaśnia:

W 17 wieku AD, wydaje się, że Pashtuns się zaczęła stosować termin jako etnonim - fakt, który jest obsługiwany przez tradycyjne literatury paszto, na przykład w pismach 17-wiecznego poety paszto Khushal Khan Khattak:

Ostatnia część nazwy, jest stan-irańskiej języków starożytnych przyrostek dla "miejsce", widoczne w wielu językach regionu.

Termin "Afganistan", czyli "Ziemia Afgańczyków", został wymieniony przez 16 wieku Mogołów Babur w swoich pamiętnikach, powołując się na ziemiach na południe od Kabulu, które były zamieszkane przez Pashtuns (tzw. "Afgańczyków" przez Babur).

Aż do 19 wieku nazwy zostały wykorzystane wyłącznie do tradycyjnych ziem Pashtuns, a królestwo jako całość był znany jako Królestwo Kabulu, jak podaje brytyjski historyk i Mountstuart Elphinstone.

Z rozbudową i centralizacji państwa, władz afgańskich przyjęte i rozszerzone nazwy "Afganistan" całego królestwa, po jego tłumaczenie na język angielski już pojawiły się w różnych traktatów między British Raj i Qajarid Persia, powołując się na ziemiach podlegających Pasztunów Dynastia Barakzai Kabulu.

Geografia

Afganistan ma dostępu do morza i górskie, z równiny na północy i południowym zachodzie. Najwyższym punktem jest Nowshak, na 7.485 m (24.557 ft) nad poziomem morza. Klimat zależy od regionu i zmierza do zmiany dość szybko. Dużej części kraju są suche i słodkiej wody są ograniczone. Endoreiczne Sistan Basin jest jednym z najbardziej suchych regionów świata.

Afganistan ma klimat kontynentalny z bardzo ostre zimy w centralnej wyżyny, glacierized północno-wschodniej (około Nuristan) i Korytarz wachański, gdzie średnia temperatura w styczniu wynosi poniżej -15 ° C (5.0 ° F), i gorące lata w niskich położonych obszarów basenu Sistan na południowym zachodzie, w dorzeczu Jalalabad Wschodu, Turkiestanie i równiny wzdłuż rzeki Amu z północy, gdzie średnie temperatury powyżej 35 ° C (95 ° F) w lipcu. Kraju, często jest narażone na niewielkie trzęsienia ziemi, głównie w północno-wschodniej części Hindu Kush obszarach górskich. Ok. 125 wiosek zostało zniszczonych, a 4000 osób zabitych przez 31 maj 1998 earthquake.

² na 249.984 (647.456 km2), Afganistan jest największym na świecie 41-sze co do wielkości kraju (po Birmie). Granic akcji naród Pakistanu w południowo-wschodniej, w zachodniej Iran, Turkmenistan, Uzbekistan i Tadżykistan na północy, w Chinach i na Dalekim Wschodzie. Kraju nie napotkają żadnych niedoborów wody, ponieważ otrzymuje ogromne ilości śniegu w zimie i raz topnieje woda spływa do rzek, jezior i strumieni, ale większość krajowych przepływów wody do sąsiednich państw. Kraj potrzebuje około $ 2 mld zrehabilitować swoje systemy nawadniania, aby woda jest prawidłowy.

Zasoby naturalne kraju to złota, srebra, miedzi, cynku i rudy żelaza w południowo-wschodniej, kamienie szlachetne i półszlachetne (np. lapis, szmaragd, i błękit) w północno-wschodniej, a potencjalnie znaczące ropy naftowej i gazu ziemnego w na północ. Kraju, także uran, węgiel, chromowe, talk, baryty, siarki, ołowiu i soli.

Historia

Chociaż nowoczesne państwo w Afganistanie została założona w 1747 roku, ziemia ma starożytną historię i różne terminy z różnych cywilizacji. Wykopalisk prehistorycznych miejsc Ludwik Dupree, University of Pennsylvania, Smithsonian Institution i inni sugerują, że ludzie żyli w Afganistanie, co jest obecnie co najmniej 50.000 lat temu, i że społeczności rolnicze obszaru byli wśród pierwszych w świecie.

Afganistan jest krajem, w unikalny punkt nexus gdzie liczne cywilizacje interakcje i często walczyli, i był ważnym miejscem historycznym początku działalności. Region stał się domem dla różnych narodów na przestrzeni wieków, wśród nich starożytne plemiona aryjskie, które ustalono na dominującą rolę języków indo-irańskiej w regionie. W niektórych etapów historii ziemi zostało podbite i włączone w wielkimi mocarstwami, między innymi Achemenidów Imperium macedońskiego imperium indyjskie Maurja, muzułmańskie imperium arabskiego, Sasanid Empire, i wiele innych. Wiele królestw i dynastii również wzrosła do władzy w Afganistanie, co jest teraz, jak grecko-Bactrians, Kushans, Indo-Sasanidzi, Kabul Shahis, Saffarids, Samanidzi, Ghaznavids, Ghurids, Kartids, Timuridów, Mughals, wreszcie Chan i dynastii Durrani, że zaznaczone politycznych początku współczesnego Afganistanu.

Okres przed-islamski

badania archeologiczne, które przeprowadzono w 20 wieku, wskazuje, że obszar, w Afganistanie były ściśle związane z kulturą i handlu z sąsiednich regionów na wschód, zachód i północ. Artefaktów typowych dla epoki paleolitu, mezolitu, neolitu, brązu, żelaza i wieku stwierdzono w Afganistanie.

Dawnej religii Zoroastrianizm uważany przez część, aby powstało w Afganistanie, co jest teraz pomiędzy 1800 do 800 pne, jako jego założyciel Zaratusztra Sądzi się, że żył i umarł w Balkh.

Aleksander Wielki i jego macedoński (Grecja), dotarło do strefy w Afganistanie w roku 330 pne, po pokonaniu Persji Dariusza III rok wcześniej w bitwie pod Gaugamelą.

Jestem zaangażowany w ziemi "Leonine" (Lew-like) i odważnych ludzi, gdzie każdy stóp nad ziemią, jak również stali, konfrontacji mojego żołnierza. Zabrać ze sobą tylko jednego syna w świat, ale każdy w tym kraju mogą być wezwani Alexander.

Po krótkiej okupacji Aleksandra, stan następcą Seleucydów kontrolowane strefy do 305 pne, kiedy dał wiele do Indii Maurja jako część traktatu sojuszniczego. Mauryans przyniósł buddyzm z Indii południowych i kontrolowane Afganistanie do ok. 185 pne, gdy zostały one obalone. Ich spadek rozpoczął 60 lat po zakończeniu jego rządów Ashoka, co prowadzi do helleńskiego odzyskanie regionie grecko-Bactrians. Wiele z nich szybko oderwał się od grecko-Bactrians i stała się częścią Królestwa indo-greckie. Indo-Grecy zostali pokonani i wydalony przez Indo-Scytów na koniec 2 wieku pne.

W pierwszym wieku, Partów podporządkowane regionu, ale stracił go do swoich wasali Indo-Partów. W połowie lat wieku 1 CE ogromnej Kushan Empire, w środku współczesnego Afganistanu, stał się wielkim mecenasów kultury buddyjskiej. Kushans zostali pokonani przez Sasanidzi w trzecim wieku. Mimo różnych władców nazywając siebie Kushanshas (ogólnie znana jako Indo-Sasanidzi) nadal reguły co najmniej części regionu, byli prawdopodobnie bardziej lub mniej podatne na Sasanidzi. Hephthalites zostali pokonani przez króla Sasanian Chosroes I CE 557, który przywrócić władzę w Persji Sasanidów. Jednak w 6 wieku ne, następcy Kushans i Hepthalites siedzibą dynastii w małych Kabulistan nazwie Kabulu Shahi.

Islamskich podbojów i inwazji Mongołów

Od średniowiecza do 19 wieku, część regionu została uznana za Khorasan. Kilka ważnych ośrodków Khorasan są zatem mieści się w nowoczesnym Afganistanie, takich jak Herat i Balkh. W niektórych przypadkach nawet miasta Kandahar, Ghazni i Kabulu zostały uznane za granicy miasta Khorasan. Jednak na obszarze, który był zamieszkiwany przez plemiona Afganistanu (Pashtuns) została przekazana w Afganistanie.

Podczas 7 w. Arabowie wnieśli religii islamu w zachodniej części Afganistanu i głosił na wschód. Chociaż niektóre przyjął nową religię, inni zbuntowali się i szybko wrócił do swoich starych pre-islamskich stylu życia. Przed wprowadzeniem islamu, na obszarze Afganistan był zamieszkany przez ludzi różnych religii w tle, która obejmowała Zoroastrians, hinduiści, buddyści, Shamanists, Żydów i innych. Kabul Shahis zaczęło tracić kontroli nad ich terytorium w muzułmańskich Arabów, a ich kapitał Kabulu zostało podbite przez Saffarids w 879. Samanidzi rozszerzyć swój wpływ na Khorasan i południe na części obszarów plemiennych w Afganistanie, w wieku 9 i przez późnym 10 wieku Ghaznavids uczynił wszystkie pozostałe terytoria innych niż muzułmańskie na islam, z wyjątkiem Kafiristan regionu. Afganistan w tym momencie stał się centrum wielu ważnych imperia takie jak Saffarids z Zarandż, Samanidzi z Balch, Ghazni Ghaznavids, Ghurids z Ghor i Timuridów Heratu.

Region ten został przekroczony w 1219 przez Czyngis-chana i jego armia Mongołów, którzy spustoszył ziemi. Na przykład, jego żołnierzy powiedział, że zniszczona starożytnego miasta Herat Khorasan i Balkh. a także liczne prace naukowe i literatury.

Babur, potomek zarówno Timur i Czyngis-chana, przybył w 1504 z Azji Środkowej Fergana miasta na północy, tworząc własne królestwo w Kabulu. Był ze względu na region Kabulu przez Timuridów,II stamtąd zaczął poszukiwania reszty terytorium dzisiejszego Afganistanu. Przebywał w Kabulu Aż do 1526 roku, kiedy wraz z wojskiem najechał Indie worek kapitału, Delhi, i utwierdzę jego imperium Mogołów. Z 16 wieku do początku 18 wieku, region Afganistanie podniosła się o 3 mocarstw: Chanat Buchary orzekł na północy, zachodzie Safawidów Persów, a pozostałe większy obszar rządził Mughals. Lokalnych afgańskich plemion stale uciskanych przez Mughals i Safavids wszelkie powstania przez native Afgańczyków szybko zmiażdżony z poważnymi konsekwencjami. Jednej nieudanej próbie powstał w 1672 roku Khushal Khan Khattak, ale Afgańczycy zawsze planowaniu swojej następnej bunt, ponieważ są one historycznie znany jako wojowników.

dynastii Chan i Imperium Durrani

Mir Wais Hotak, wpływowych afgańskich plemion przywódca plemienia Ghilzai, zgromadzonych kibiców i skutecznie zbuntował się przeciwko Safavids Perskiej w roku 1700. Mirwais Khan obalił i zabił Gurgin Khan, gubernatorem Safawidów Kandaharu, wykonane Afghan region niezależne. W 1713 roku było zdecydowanie pokonał Mirwais dwa większe-gruzińskiej armii perskiej, jeden był prowadzony przez Khusraw Khan (bratanek Gurgin), a drugi przez Rustam Khan. Wojska zostały wysłane przez Sultan Husajn, Safawidów King z Isfahan (obecnie Iran), aby ponownie przejąć kontrolę nad regionem Kandahar. Mirwais zmarł z przyczyn naturalnych w 1715 roku i jego syn, Mahmud przejął. W 1722 roku, Mahmud doprowadziły do armii afgańskiej stolicy perskiego Isfahan, zwolnił miasto w bitwie pod Gulnabad i ogłosił się królem Persji. Persowie nie uznają afgańskiego władcę, a po masakrze tysięcy perskich religijnych uczonych, szlachty, a członkowie rodziny Safawidów, dynastii Chan został w końcu wyrzucony z Persji w bitwie pod Damghan.

W 1738 Nadir Shah i jego armia, która obejmowała Ahmad Khan cztery tysiące jego Abdali Pashtuns i Abdali pokolenia stał się znany jako plemię Durrani nie po.

W 1751, Ahmad Szah Durrani i jego armii afgańskiej zdobył cały dzisiejszy Afganistan, Pakistan, Khorasan i prowincje Kohistan Iranu, a także Delhi w Indiach. Pokonał Sikhów z Maratha Empire w regionie Pendżab dziewięć razy, jedna z największych bitew było 1761 Bitwa pod Panipat. W październiku 1772 r., Ahmad Shah wycofał się do swojego domu w Kandaharze, gdzie zmarł spokojnie i tam został pochowany w miejscu, które jest teraz obok meczetu z płaszcz proroka Mahometa. Jego następcą został jego syn, Timur Szach Durrani, który przeniósł stolicę cesarstwa z ich afgańskiego Kandaharu do Kabulu. Timur zmarł w 1793 roku i ostatecznie jego syn Zaman Szah Durrani.

Zaman Szach i jego braci miał słabe trzymać dziedzictwo pozostawione im przez słynnego przodka. One uporządkowane różnic poprzez "round robin wypędzeń, blindings i egzekucji", które doprowadziły do pogorszenia się władzę nad terytorium Afganistanu odległych, takich jak Attock i Kaszmiru. w innych wnuk Durrani, Shuja Shah Durrani, uciekł przed gniewem swego brata i szukać schronienia w Sikhów.

Po tym jak został pokonany w bitwie pod Attock, Durrani wezyra Fateh Khan natarcie próba Ali Szah, władca Persji, aby uchwycić Durrani prowincji Herat. Dołączył do niego jego brat, Dost Mohammad Chan, a nieuczciwych Sikh Sardar Jai Singh Attarwalia. Kiedy zdobyli miasto, Fateh Khan próbował usunąć władcy, stosunek przełożonego, Mahmud Shah oraz zasady w jego miejsce królem. W próbę przejęcia miasta od Durrani władcy, Dost Mohammad Chan ludzie siłą wziął klejnotów od księżniczki i Kamran Durrani, syn Mahmud Shah, użył tego jako pretekstu do usunięcia Fateh Khan od władzy, i kazał go torturowany i stracony. Podczas gdy u władzy, jednak Fateh Khan miał rata 21 z braćmi na stanowiskach kierowniczych w całym Imperium Durrani. Po jego śmierci, zbuntowali się i dzielą się na prowincji imperium między sobą. W tym burzliwym okresie Kabulu miał wiele tymczasowych władców do brata Fateh Khana, Dost Mohammad Chan, zajął Kabul w 1826 roku.

Sikhowie, pod Ranjit Singh, zbuntował się w 1809 roku i ostatecznie wyrwał znaczną część Królestwa Kabulu (dziś Pakistan, ale nie w tym Sindh) od Afgańczyków.

Wpływ dynastii Barakzai i europejskich

W XIX wieku, po wojnach angielsko-afgańskiej (walczył 1839/42,1878/80, i wreszcie w 1919) i wznoszenia z dynastii Barakzai, Afganistanie widziałem wiele jego terytorium i autonomii oddał się do Zjednoczonego Królestwa. W Wielkiej Brytanii korzysta wiele wpływów, i dopiero król Amanullah Khan wstąpił na tron w 1919 roku, że Afganistan ponownie uzyskał pełną niezależność nad sprawami zagranicznymi (patrz "Wielkiej Gry").

W okresie brytyjskiej interwencji w Afganistanie, terytoriów etnicznych Pasztunów zostały podzielone przez Durand Line. Może to doprowadzić do napiętych stosunków między Afganistanem a Indie Brytyjskie - a później nowego państwa Pakistanu - nad tym, co stało się znane jako debata Pashtunistan.

King Amanullah Khan przeprowadził się do końca swojego kraju tradycyjnej izolacji w latach następujących po trzeciej wojny angielsko-afgańskiej. Nawiązał stosunki dyplomatyczne z większością krajów, a po 1927 roku podróż po Europie i Turcji (w którym zwrócił uwagę, modernizacji i sekularyzacji podniesionych przez Atatürk), wprowadziła kilka reformy mające na celu modernizację Afganistanie.

Decydujące znaczenie tych reform był Mahmud Tarzi, Amanullah minister spraw zagranicznych i teść - i gorący zwolennik edukacji kobiet. Walczył o pierwszy Artykuł 68 konstytucji Afganistanu (zgłoszone przez Loja Dżirga), co elementarnego obowiązku szkolnego. Niektóre z reform, które zostały rzeczywiście wprowadzone, takie jak zniesienie tradycyjnej muzułmańskiej chusty dla kobiet i otwarcie wielu szkół koedukacyjnych, szybko odwróciła się wielu przywódców religijnych i plemiennych. W obliczu przeważającej zbrojnej opozycji, Amanullah został zmuszony do abdykacji w styczniu 1929 roku po Kabul spadła do siły dowodzone przez Habibullah Kalakani.

Prince Mohammed Nadir Shah, kuzyn Amanullah to z kolei pokonał i zabił Habibullah Kalakani w październiku tego samego roku, a znaczne wsparcie plemienia Pasztunów był ogłoszony królem Nadir Shah. Zaczął moc regeneracji i wzmocnienia kraju. Porzucił reformy Amanullah Khan na rzecz bardziej stopniowe podejście do modernizacji. W 1933 roku, jednak został zamordowany w zemście zabijania przez studenta Kabulu.

Mohammed Zahir Szach, Nadir Shah, 19-letni syn, wstąpił na tron i panował 1933 / 73. Był to najdłuższy okres stabilności w historii Afganistanu do tej pory. Do 1946 Zahir Szah rządził z pomocą wuja, który pełnił funkcję premiera i kontynuował politykę Nadir Shah. W 1946 roku, innego wuja Zahir Shah, Shah Mahmud Chan, został premierem i zaczął eksperymentować które pozwolą na większą wolność polityczną, ale odwrócenie polityki, gdy poszedł dalej, niż oczekiwał. W 1953 roku został zastąpiony na stanowisku premiera przez Mohammed Daud Khan, kuzyn króla i szwagier. Daoud szukać bliższych stosunków ze Związkiem Radzieckim i bardziej odległych, jeden w kierunku Pakistanu.

W tym okresie Afganistan zachował neutralność. To nie był uczestnikiem II wojny światowej, ani dostosowane do bloku zasilania albo w zimnej wojny. Jednak to był beneficjentem ostatniej rywalizacji zarówno ZSRR i USA rywalizowały o wpływy poprzez budowę takich dzieł, jak hotele i kanalizacji. Dobre dwa pasa drogowego została skonstruowana z Iranu. Przejazd przez Herat, Kandahar i Kabul, to zakończył się na granicy Pakistanu. Pod koniec 1960 liczba dużych podróżnych uzywasz jako część szlaku hippie.

Republiki Afganistanu

W 1973 roku, brat Zahir Shah-in-law, Mohammed Daud Khan, rozpoczęła bezkrwawego zamachu stanu i został pierwszym prezydentem Afganistanu Zahir Szah był natomiast na oficjalnej wizyty za granicą. Mohammed Daud Khan zacięty afgańskich audycji radiowych z anty-pakistańskich i spojrzał do Związku Radzieckiego i Stanów Zjednoczonych o pomoc na rzecz rozwoju.

W 1978 r., wybitny członek Ludowo-Demokratycznej Partii Afganistanu (PDPA), Mir Akbar Khyber, został zabity przez rząd. Przywódcy PDPA najwyraźniej obawiali się, że Daoud planuje zlikwidować ich wszystkich, zwłaszcza, że większość z nich została aresztowana przez rząd tuż po. Hafizullah Amin i numer wojskowego skrzydła funkcjonariuszy PDPA udało się pozostać na wolności i zorganizowane powstania.

PDPA, prowadzony przez Nur Mohammad Taraki, Babrak Karmal i Hafizullah Amin, obaliły reżim Mohammad Daud, który został zamordowany wraz z rodziną w kwietniu 1978 Saur Revolution. 1 maja 1978 r. Taraki został prezydentem, premierem i sekretarz generalny PDPA. Kraj zmienił nazwę Demokratyczna Republika Afganistanu (DRA), oraz system PDPA trwało, w takiej czy innej formie, do kwietnia 1992 roku. Niektórzy uważają, że powstanie z 1978 r. Khalq przeciwko rządowi Daud Khan był w istocie odrodzenie przez pokolenia Ghilzai z Pasztunów się od decyzji Durranis.

Raz u władzy, PDPA realizacji programu socjalistycznego. Przeniósł się do promowania ateizmu państwa,

USA widział sytuację jako bardzo dobry możliwość osłabienia ZSRR. W ramach strategii zimnej wojny, w 1979 r. rząd Stanów Zjednoczonych (w ramach prezydenta Jimmy'ego Cartera) zaczęła potajemnie sił funduszu wynosił przeciwko rządowi pro-sowieckiego, choć ostrzegał, że może to wywołać sowieckiej interwencji, zgodnie z krajowym prezydenta Cartera Security Advisor , Zbigniew Brzeziński. Brzeziński opisanych działań USA wybranego ustawienia pułapki, dzięki którym do Związku Radzieckiego "jego Vietnam War" i doprowadził do rozpadu sowieckiego imperium. W zakresie wsparcia USA dla fundamentalizmu islamskiego, Brzeziński powiedział: "Co jest najważniejsze w historii świata? Talibów lub upadku sowieckiego imperium? Niektórzy muzułmanie miesza-up lub wyzwolenia Europy Środkowej i koniec zimnej wojny ? Mudżahedini należał do wielu różnych frakcji, ale wszystkie wspólne, w różnym stopniu, podobnie konserwatywny "ideologii islamskiej.

W marcu 1979 r. Hafizullah Amin objęła stanowisko premiera, zachowując stanowisko marszałka dziedzinie i coraz wiceprezes Najwyższej Rady Obrony. Taraki prezydenta i pozostał pod kontrolą armii do 14 września, kiedy został zabity. Amin kadencji jako premiera trwało tylko kilka miesięcy.

Sowieckiej inwazji i wojny domowej

Do zwiększenia frakcji Parcham, Związek Radziecki, powołując się na Traktat o przyjaźni, współpracy i dobrego sąsiedztwa obu krajów podpisali w 1978 r., interweniował 24 grudnia 1979 roku. Ponad 100.000 wojsk radzieckich wziął udział w inwazji wspierane przez inne sto tysięcy mężczyzn afgański wojskowy i zwolenników frakcji Parcham. Amin został zamordowany i zastąpiony przez Babrak Karmal. W odpowiedzi na radzieckiej okupacji Afganistanu, a część ogólnej strategii zimnej wojny, Stany Zjednoczone odpowiedziały zbrojenia i wspieranie mudżahedinów w inny sposób, który zbrojnie przeciw ZSRR okupantów. wsparcia USA rozpoczął w administracji Cartera, ale znacznie wzrosła w administracji Ronalda Reagana, w którym stała się ona centralnym tzw Doktryny Reagana, w których USA wspierała antykomunistycznego ruchu oporu w Afganistanie, a także w Angoli, Nikaragui, i innych narodów. Administracja Reagana wydał kilkaset FIM-92 Stinger ziemia-powietrze pocisków do mudżahedinów w 1980 roku. Oprócz wsparcia ze strony USA, Mudżahedin otrzymały wsparcie z Pakistanu, Arabii Saudyjskiej i innych narodów.

Okupacją sowiecką doprowadziły do zabójstwa między 600.000 i dwa miliony Afgańczyków, głównie cywilów. Ponad 6 milionów afgańskich uchodźców, jak uciekł do Pakistanu i Iranu, a stamtąd ponad 38.000 się do Stanów Zjednoczonych i wielu innych do Unii Europejskiej. W obliczu montażu międzynarodowego nacisku i wiele ofiar po obu stronach, Sowieci wycofali się w 1989 roku.

Wycofaniu się wojsk radzieckich z Afganistanu była postrzegana jako ideologicznego zwycięstwa w Ameryce, który poparł Mudżahedinów poprzez trzy administracji prezydenta USA w celu zwalczania wpływów ZSRR w pobliżu bogatym w ropę Zatoki Perskiej. W związku z wycofaniem wojsk radzieckich, USA i ich sojusznicy stracili zainteresowanie w Afganistanie i zrobiła niewiele, by pomóc w odbudowie kraju zniszczonym wojną lub wpływu wydarzeń tam.

Ze względu na walki, wielu intelektualistów, elit i uciekli do schronienia za granicą. Doprowadziło to do braku równowagi przywództwo w kraju. Walki trwały wśród zwycięskich ugrupowań mudżahedinów, które doprowadziły do stanu wojennego. Najpoważniejszych walk w tym okresie miały miejsce w 1993 r., kiedy ponad 10.000 osób zginęło w Kabulu w spokoju. To było po tym wydarzeniu, że talibowie opracowane na życie polityczno-religijnych w 1994 roku, w końcu zajęcia Kabulu w 1996 roku i utworzenia Islamski Emirat Afganistanu. Do końca 2000 r. talibowie zdobyli około 95% kraju. W ciągu siedmiu lat rządów talibów, znaczna część ludności doświadczonych ograniczenia ich wolności i naruszania ich praw człowieka. Kobiety zakaz pracy, dziewczyny wolno uczęszczać do szkół lub uczelni wyższych.

Misja NATO w Afganistanie