Bamako

Bamako, 1.809.106 mieszkańców (2009 Census, tymczasowe), stolica i największe miasto Mali, a obecnie szacuje się najszybciej rozwijającym się miastem w Afryce (szósty najszybszy na świecie). Znajduje się na rzeki Niger, w pobliżu kaskady, które dzielą górnej i środkowej doliny Nigru w południowo-zachodniej części kraju. Bamako narodu jest centrum administracyjnym, jak również cercle, z portem rzecznym znajduje się w pobliżu Koulikoro oraz jeden z głównych handlu regionalnego oraz centrum konferencyjne. Bamako jest siódmym co do wielkości ośrodek miejski w Afryce Zachodniej po Lagos, Abidjan, Kano, Ibadan, Dakar i Accra. Wyroby zawierają tekstylia, wędlin i wyrobów metalowych. Nie ma handlowych połowów rzeki Niger.

Bamako nazwa pochodzi od słowa Bambara znaczy "krokodyl rzeki".

Historia

Część miasta jest stale zamieszkana od paleolitu do epoki ponad 150.000 lat. Urodzajne ziemie doliny rzeki Niger, pod warunkiem że osoby obfite dostawy żywności i królestw w dziedzinie wczesnego wzrosła bogaty, jak założyli szlaków handlowych łączących w Afryce Zachodniej Sahary i prowadzące do północnej Afryki i Europy. Na początku mieszkańcy obrocie złota, kości słoniowej, orzechy kola i sól.

Imperium Mali wzrósł w latach wczesnego średniowiecza i otrzymuje Ghana jako dominującego królestwo w Afryce Zachodniej, dominuje Senegalu, Gambii, Gwinei, Mauretanii.

Pod koniec 19 wieku, francuski zdominowany znacznie zachodniej Afryki, w 1883 r., dzisiejszego Mali stała się częścią francuskiej kolonii Sudan, był stolicą w 1908 roku. Bawełny i uprawy ryżu była zachęcana przez dużych projektów nawadniania i nowych kolejowych związanych Mali Dakar na wybrzeżu Atlantyku.

Mali uzyskała niepodległość od Francji w kwietniu 1960 r., a Republiką Mali później siedzibę. Bamako w tym czasie liczyło około 160.000. W latach 1960 kraj stał się socjalistą i Bamako była przedmiotem inwestycji i sowieckich wpływów.

Pod koniec lat 1980 mieszkańców Bamako i Mali kampanię na rzecz wolnego rynku i demokracji wielopartyjnej. W 1990 r. Kongres Narodowy dla Inicjatywy Demokratycznej (Congrès National d'DEMOCRATIQUE inicjatywy CNID) został utworzony przez adwokata Mountaga Wysoki, i Sojusz na rzecz Demokracji w Mali (Alliance pour la Démocratie au Mali, Adema) przez Abdramane Baba i historyk Alpha Oumar Konaré. Tych z Association des élèves et étudiants du Mali (AEEM) oraz Stowarzyszenie Malienne des Droits de l'Homme (AMDH) mające na celu obalenia Moussa Traoré. Na mocy starej konstytucji, wszystkie związki zawodowe musiały należeć do jednej konfederacji, Krajowy Związek Pracowników Mali (UNTM). Kiedy kierownictwo UNTM złamał od rządu w 1990 r., opozycja rosła. Grupy były prowadzone przez paycuts i zwolnienia w sektorze publicznym, a rząd Mali przystępujących do ciśnienia od międzynarodowych darczyńców do prywatyzacji duże połacie gospodarki, który pozostał w rękach nawet po obaleniu socialist rządu w 1968 roku. Studentów, a nawet dzieci, odgrywa coraz większą rolę w marszów protestacyjnych w Bamako, domów i firm i osób związanych z reżimem były splądrowany przez tłumy.

W dniu 22 marca 1991 r. na szeroką skalę marszu protestacyjnego w centrum Bamako został brutalnie stłumiony, z szacunków zabitych osiągając 300 km. Cztery dni później wojskowego zamachu stanu obalił Traoré. Comité de Salut Transition pour le du Peuple został powołany, gen. Amadou Toumani Touré.

Geografia

Bamako znajduje się na zalewowe rzeki Niger, co przeszkadza w rozwoju wzdłuż riverfront i Nigru dopływów. Bamako jest stosunkowo płaski, z wyjątkiem bezpośrednich na północ, gdzie znajduje się skarpa, jest to, co pozostaje z wygasłego wulkanu. Pałac Prezydencki i główne szpitala znajdują się tutaj.

Początkowo miasto rozwijało się na północnej stronie rzeki, ale jak to odrosło, mosty zostały opracowane do połączenia północy z południem. Pierwszym z nich był Pont des Martyrs (2-lane z 2 części dla pieszych) i King Fahd Bridge (4-lane motocykl z 2 części dla pieszych i 2). Dodatkowo istnieje sezonowych rampy pomiędzy wschodnimi dzielnicami Sotuba i Misabugu odziedziczone z czasów kolonialnych (na przemian ruchu na 1-lane z 5 odcinkach przejść). Sotuba Causeway ("Chaussée podwodne de Sotuba" w języku francuskim, "Babilikoroni" w Bamanankan) pod wodą jest zwykle od lipca do stycznia. Trzeci most (1,4 km długości, 24 m duży, 4-lane motocykl z 2 części dla pieszych i 2) jest budowany w tym samym miejscu w celu zmniejszenia zatorów w śródmieściu, zwłaszcza przez samochody ciężarowe.

Klimat

Bamako jest gorący i wilgotny klimat Sahelu i jest bardzo gorąco średnio przez cały rok. Zgodnie z klasyfikacją Köppen klimatu, Bamako ma tropikalny klimat na mokro i sucho. Średnie tony wysokie temperatury w każdym miesiącu jest ponad 30 stopni Celsjusza, z najgorętszych miesięcy za marzec, kwiecień i maj, w których temperatura osiąga średnio 39 st. Celsjusza. rekordowych wyżyn 46 stopni Celsjusza odnotowano w miesiącu maju. Najfajniejsza miesiącach od listopada do lutego, które mogą doświadczyć średnia upadki 16 do 19 stopni Celsjusza, ale temperatura może wahać się znacznie osiągając 36 C zostaje zapisany w lutym na przykład. Podczas opadów zimowych jest bardzo mało, mało deszczu od października do kwietnia, co może prowadzić do suszy w okresie od grudnia do lutego. Pora deszczowa występuje w lecie w Bamako ze szczytu opadów występujących w okresie od lipca do września.

Administracja

Powiat Bamako zostało podzielone na sześć gmin, ponieważ rozporządzenie nr 78-34/CNLM dnia 18 sierpnia 1978 r., zmieniony przez ustawę w lutym 1982 r. ustanawiające nowe granice gmin III i IV. Każda gmina jest zarządzana przez radę gminy i burmistrz wybierany spośród jej członków. Ostatnie wybory odbyły się 26 kwietnia 2009 i Sojusz na rzecz Demokracji w Mali posiadają większość przedstawicieli gmin.

Gmin i dzielnic

Gminy i liczy 256.216 osób i obejmuje obszar 34.26 km. Jest ograniczony od północy wiejskich gminy Djalakorodji (Kati Cercle), na zachód przez gminy II, na północny wschód przez wiejską Sangarébougou (Kati Cercle), na wschodzie wsi gminy Gabakourou i południa rzeki Niger. Dziewięciu dzielnic obejmuje gminy to: Banconi, Boulkassombougou, Djelibougou, Doumanzana Fadjiguila, Sotuba Korofina Północnej i Południowej Korofina Sikoroni.

Gmina II zamieszkiwało 160.680 osób i zajmuje obszar 23 km. Jest ograniczona na wschodzie zakątku Korofina u podnóża wzgórza na zachód punkt G, i na południe przez rzeki Niger. Gmina ma jedenaście dzielnic: Niaréla (najstarszy), Bagadadji, Medina-Coura, Bozola, Missira, Hipodrom, Quinzambougou, Bakaribougou, TSF, Industrial Area i Bougouba. Obszar ten jest najważniejszy w sektorze przemysłowym w Bamako ..

Gmina III zamieszkiwało 119.287 osób i zajmuje obszar 23 km. Jest ograniczony od północy przez Kati, na wschód przez Boulevard du Peuple, który oddziela go od gminy II, na południe przez część rzeki Niger, między Pont des Martyrs i Motel de Bamako, a na zachód przez Farako rzeki i Avenue Cheick Zayed El Mahyan Ben Sultan z sąsiedztwa ACI-2000. Gmina III administracyjnego i handlowego centrum Bamako. Brana jest w szczególności dwóch największych rynków w stolicy Wielkiego Rynku i Didida. Dwudziestu dzielnic uzupełnić to gmina i pf wsi Koulouninko i Sirakorodounfing zostały załączone do gminy III.

Gmina IV zamieszkiwało 200.000 osób (2001) i zajmuje powierzchnię 36.768 km. Jest ograniczona od wschodu Gmina III, północ, zachód przez Kati Cercle i południa lewym brzegu rzeki Niger. Gmina IV składa się z ośmiu dzielnic: Taliko, Lassa, Sibiribougou, Djikoroni Para, Sébénikoro, Hamdallaye, Lafiabougou i Kalabambougou.

Gmina V zamieszkiwało 249.727 osób i zajmuje obszar 41 km .. Jest ograniczony od północy rzeką Niger, na południe przez lotnisko i miasto Coro-Kalanban, a na wschód przez gminy VI i Niger. Składa się z ośmiu dzielnic: Badalabougou, Sema I, Quartier Mali, Torokorobougou, Baco-Djicoroni, Sabalibougou, Daoudabougou i Kalaban-Coura.

Gmina VI zamieszkiwało 600.000 ludzi i obejmuje obszar 88.82 km. Jest to największa z gmin, które tworzą Bamako. Składa się z dziesięciu dzielnic: Banankabougou, Djanékéla, Faladié, Magnambougou, Missabougou, Niamakoro, Sénou, Sogoniko, Sokorodji i Yrimadio.

Bamako zawiera następujące dzielnice (dzielnic): PTK-2000, Badalabugu, Bajalan I Bajalan II, Bako Jikoroni, Bagadaji, Bamako Kura, Bankoni, Bolibana, Bozola, Bugudani, Bulkasumbugu, Dar Salam, N'tomikorobougou, Dawdabugu, Dravela, Fajigila, Falaje, Garantigibugu, Jalakoroji, Janekela, Janjigila, Jelibugu, Jikoroni Para, Jumanzana, Hamdallaye, Hipodrom, Koro Kalaban, Kura Kalaban, Korofina, Kuluba, Kulubleni, Lafiabugu, Kura Madina, Magnambugu (Kanu Faso Magnambugu), Misabugu, Misira , Niarela, Ntomikorobugu, G Point, Fleuve Quartier du Quartier Mali, Quinzanbugu, Sabalibugu I Sabalibugu II, Safo, Same, Sangarebugu, Saranbugu, Sebeninkoro, Sikoroni, Sirakoro, Senu, Sibiribugu, Sokoniko, Sokoroji, Sotuba, Titibugu, Torokorobugu Fil TSF-Sans, Wolofobugu, Yirimanjo, Zone Industrielle

Demografii

Wzrost liczby ludności jest zdumiewające. W 1884 roku miał zaledwie 2500 mieszkańców, 8000 w 1908 roku, 37.000 w roku 1945 i 100.000 w 1960 roku. Ludności jest dziś co najmniej 18 razy większa, co to było w 1960 roku ponad 1.800.000 zarejestrowanych w 2009 Census, i nadal przyciąga mieszkańców wsi w poszukiwaniu pracy. W tym nielegalnych lokatorów i pracowników czasowych, niektórzy eksperci uważają, że ludność jest dziś ponad 2 mln euro. To niekontrolowanego wzrostu powoduje znaczne trudności w zakresie ruchu, urządzeń sanitarnych (dostęp do czystej wody, urządzeń sanitarnych), zanieczyszczenie środowiska. Bamako stało skrzyżowaniu Zachodniej Afryki i gospodarze zróżnicowanej populacji, składający się z różnych grup etnicznych w Mali, ale także z sąsiednich krajów.

Gospodarka

Przemysł

Tradycyjnego centrum handlowego z Bamako został położony na północ od rzeki, a zawarte w trójkącie ograniczonym Avenue du Fleuve, Rue Baba Diarra i Boulevard du Peuple. Obszar ten zawiera Marché i Rose Street Market.

Centrum miasta jest bardzo zatłoczone, zanieczyszczone, i kosztowne, i urbanizacji jest rozwalony w szybkim tempie, w promieniu 30 km. Największy obszar zurbanizowany teraz leży na południowym brzegu rzeki Niger. Nowoczesny Central Business District jest szybko rozwijającym się bezpośrednio na zachód od centrum miasta w dzielnicy ACI-2000, korzystając z dobrze przygotowany układ geometryczny, dziedzictwo Starego pasy startowe i drogi kołowania. Duży obszar administracyjny jest opracowywany na skrzyżowaniu między ACI-2000 i król FADH Bridge, zawierający większość wydziałów państwa (ministerstwa) i administracyjne w samym centrum miasta. Bamako jest także siedzibą wielu dużych firm i instytucji administracyjnych. Bamako otrzymał wiele inwestycji w Arabii Saudyjskiej, przez dziesiątki lat, kiedy odnotowano szereg istotnych struktur w trakcie budowy. W ostatnich latach Chiny stały się ważnym inwestorem w Bamako, rozwój infrastruktury i udogodnień.

Rolnictwo jest aktywny w Bamako, w obecności rybak Bozo i to jest wspólne, aby zobaczyć bydła przekraczania ulicy. Jednak najważniejsze jest zdecydowanie sektora produkcji i usług. Powiat Bamako skupia 70% działalności przemysłowej. Sektor usług jest najbardziej rozwinięty, a miasto rozwija się w rzemiośle i handlu.

Muzyka

Boom muzyki w Bamako wystartował w 1990, gdy wokalista Salif Keita i wokalista gitarzysta Ali Farka Touré osiągnąć międzynarodową sławę.

Energia

Znaczna część energii elektrycznej jest wytwarzanej z elektrowni wodnej Selingue Dam. Zaopatrzenia w wodę pitną w Bamako i Kati jest również zagwarantowany przez przepompowni na rzece Niger. Jednakże, zdolność 135.000 m na dostarczanie wody pitnej dziennie jest niewystarczająca na potrzeby szacuje się na 152000 m podczas gorących sezonie od kwietnia do czerwca. W tym okresie często niedobory wody są doświadczeni. Nowych przepompowni jest otwarty dla Kabala w 2009 roku.

Punkty orientacyjne

Biblioteki Narodowej Mali po raz pierwszy stworzony przez Institut Français d'Afrique Noire, ramienia rządu francuskiego kolonialnej, w 1944 roku. Mali niepodległości po 1960, ten stał się rząd biblioteki Biblioteka, to później z kolei przemianowano Biblioteki Narodowej Mali. W 1968 roku biblioteka została przeniesiona od pierwszego domu w Koulouba do Ouolofobougou, sekcja Bamako. Biblioteka posiada ponad 60.000 prac, w tym książek, czasopism, dokumentów dźwiękowych, filmów i oprogramowania. Materiały te dostępne są dla publiczności, choć niewielką opłatą abonamentu jest wymagane dla kredytu przywilejów. W bibliotece znajduje się również niektóre z eksponatów afrykańskich Fotografia spotkania, co dwa lata Festiwal Fotografii Bamako.

Bamako Wielki Meczet znajduje się w centrum miasta Bamako, położone na północ od rzeki Niger w pobliżu głównego rynku (Grand Marche) i epoki kolonialnej Bamako katedry. Jest to jeden z najwyższych struktur w Bamako. Zbudowany na miejscu pre-kolonialnej meczet błoto cegły, obecny meczet został zbudowany w ramach finansowania z rządowi Arabii Saudyjskiej pod koniec 1970 roku. Z wysokich minaretów cement zbudowany na planie kwadratu struktury centralne, budynek jest stylistycznie bliżej do Arabii struktur religijnych niż Afryki Zachodniej. meczet T jest widoczny z dużej części miasta i od czasu do czasu jest otwarty dla turystów.

BCEAO Tower na 20 pięter jest najwyższym budynkiem w afrykańskich West. Siedzi na północy ("left") brzegu rzeki Niger w centrum Bamako. Warto też Bamako katedry.

Muzeum Narodowe w Mali jest archeologicznych i antropologicznych muzeum, prezentujące wystawy stałe i czasowe w prehistorii Mali, jak również instrumenty muzyczne, stroje i obiekty rytualne związane z Mali w różnych grupach etnicznych. W Muzeum Narodowym rozpoczął się zgodnie z francuskim zasady Muzeum Sudanu, część Institut Français d'Afrique Noire (IFAN) w Théodore Monod. Zostało otwarte 14 lutego 1953 roku, pod kierownictwem ukraińskiej archeologist Y. Shumowskyi. Archeolog Y. Shumovskyi pracował w muzeum od dziewięciu lat, gromadząc połowa (prawie 3000 wyniki) dzisiejszych zakłada.

Z niezależności Republiki Mali w 1960 roku, został w Sudanie Muzeum Narodowego Muzeum Mali, z nowym celów promowania jedności narodowej i doceniają Mali tradycyjnej kultury. Jednak brak środków finansowych oraz brak wykwalifikowanych pracowników spowodowane pewnego pogorszenia sytuacji w muzealnych zbiorach. W dniu 30 marca 1956, Muzeum Narodowe przeniosła się do nowej struktury spiekanych, stworzone przez architekta Jeana-Loup Pivin od tradycyjnych wzorów Majów. Od 1996 r. wybory były archeolog Alpha Oumar Konaré do prezydencji Mali, muzeum finansowanie znacznie wzrosła, stając się jednym z najlepszych w Afryce Zachodniej. Muzeum często odbywają się co dwa lata część Afryki Fotografia Spotkania, festiwal fotografii odbędzie się w Bamako od 1994 roku.

Warto też Muso Kunda Museum, Muzeum Regionalne w Bamako, Bamako Zoo, Ogród Botaniczny Bamako, National Conference Center Tower (NCC), pamiątkowe Pyramid, Pomnik Niepodległości, Al Quoods Monument, trójkątne Monument de la Paix, obelisk Hamdallaye, Modibo Keita Pamięci i wiele innych zabytków, Palais de la Culture Amadou Hampaté Ba i wzgórza Point G, zawierające jaskiń z malowidłami rock.

W 1988 r., Bamako było miejsca konferencji WHO jako Bamako inicjatywy, które przyczyniły się do przekształcenia polityki zdrowotnej w Afryce Subsaharyjskiej. Roku odbyła rajd Budapeszt-Bamako punktu końcowego w Bamako, Dakar Rally z często przechodzącą przez Bamako.

Transport

Dakar-Niger kolejowe linki Bamako do Dakaru przez Kati, Négala, Kita i Kayes. Powiązań sieci dróg Bamako do Koulikoro, Kati, Kolokani, Ségou i Sikasso.

Bamako-Port lotniczy Bamako jest położony 15 km od miasta i otwarte dla pasażerów w 1974 roku. Ruch pasażerski stale wzrasta, w roku 2000. Dane rządowe wykazały 403.380 pasażerów w 1999 r., 423.506 w 2003 r., 486.526 w 2004 r. i 516.000 w 2005 roku. i przewiduje się osiągnąć ponad 900.000 w 2015 r. pod niskim (4%) roczne tempo wzrostu scenariusz.

Wiele z transportu jest albo przez rzeki Niger, lub betonowa drogi łączące Bamako do innych głównych miast. Poruszanie się po rzece Niger możliwe do Koulikoro Mopti i Gao. Bush taxi jest jednym z głównych środków transportu.

Bamako znajduje się po obu stronach rzeki Niger i dwa mosty połączyć dwa banki: Bridge of Martyrs zakończone w 1960 r. i zmieniona w pamięci demonstrantów zabitych marca 1991 przez reżim Moussa Traoré oraz King Fahd Bridge, nazwany po Arabii Saudyjskiej dawcy. Trzeci projekt mostu jest obecnie finansowana przez Chińską Republikę Ludową. Znajduje się w obszarze Sotuba, to ma na celu decongest ruchu w mieście.

Opieki zdrowotnej

Punkt G szpital wybudowany w latach 1906 i 1913 roku, zajmuje powierzchnię 25 hektarów. Były szpital wojskowy, stał się na krótko przed cywilnym szpitalu niezależności Mali, i położony jest na wzgórzu Bamako

Drugiego szpitala w Bamako jest Gabriel Touré Szpital imienia młodego lekarza i humanisty Gabriel Touré, który urodził się w 1910 roku w Wagadugu, zmarł w 1935 roku po ustaniu zanieczyszczone pacjenta z płuc zarazy. Szpital powstał w 1959 roku.

Umowy na budowę nowego szpitala w Bamako, w celu złagodzenia presji na innych zasobów szpitala została podpisana w dniu 27 grudnia 2008. Położony w dzielnicy Yirimadio, dział obejmuje dzieci w ginekologii i położnictwa, obiektów, Klinika Chorób Wewnętrznych, opieki medycznej i szpitalnej zdjęć z 150 miejsc noclegowych w celu wsparcia służb ratunkowych i intensywnej opieki. Tego szpitala, podobnie jak wiele ostatnich wydarzeń w Bamako jest finansowana i wyposażone w chińskich inwestycji ..

W kulturze popularnej

Bamako przewiduje tle lub przedmiotem książek i filmów, takich jak Bamako, w reżyserii Abderrahmane Sissako. Film przedstawia proces odbywa się w Bamako, pośród codziennego życia, co się dzieje w mieście. W środku tego procesu, czy obie strony twierdzą, Banku Światowego i MFW, a może z korupcją, są winni obecnej sytuacji finansowej wielu ubogich krajach Afryki. Film został wydany na Festiwalu Filmowym w Cannes 21 maja 2006 r. na Manhattanie w New Yorker Films 14 lutego 2007 r. i adresata pierwszego Rady Europy Nagroda Filmowa (FACE) podane na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Stambule w kwietnia 2007 roku.

Znani ludzie

Miasta partnerskie