Chile

Republiki Chile República de Chile (Hiszpania)
Flaga Herb
Motto: Por la la Fuerza o razón "Z powodu lub przez życie" (Hiszpania)
Hymn: Hymn Chile (Hiszpania)
Chile Wysp Pacyfiku
Kapitał (I największym miastem)		Santiago1 33 ° 26'S 70 ° 40'W / 33.433 ° S 70,667 ° W / -33.433, -70.667
Język urzędowy (s)		Hiszpański
Etnografia		Biały (52%), Mestizo (44%), Pozyskanie (4%).
Położenie na mapie		Chilijski
Rząd		Jednolity republiką prezydencką
-	Prezydent	Sebastián Piñera
-	Minister Spraw Wewnętrznych	Rodrigo Hinzpeter
Niezależność		z Hiszpanii
-	Zadeklarowanych	12 lutego 1818
-	Uznane	25 kwietnia 1844
-	Obecna konstytucja	11 września 1980
Obszar
-	Całkowity	756.950 km2 (38-ga) 292.183 ²
-	Wody (%)	1,07
Populacja
-	Kwietnia 2010 oszacowanie	17.063.000 (60.)
-	Spisie 2002	15.116.435
-	Gęstość	22/km2 (194-szy) 57/sq mi
PKB (PPP)		2009 oszacowanie
-	Całkowity	243569000000 dolarów
-	Na jednego mieszkańca	14.340 dolarów
PKB (wartość nominalna)		2009 oszacowanie
-	Całkowity	161781000000 dolarów
-	Na jednego mieszkańca	10.025 dolarów
Gini (2006)		54 (wysoki)
HDI (2007)		▲ 0.878 (wysoki) (44-ci)
Waluta		Peso (CLP)
Strefa czasowa		CLT (UTC-4)
-	Letni (DST)	CLST (UTC-3)
Dyski		prawo
Internet TLD		. Cl
Kod telefoniczny		+56
Terytorium na Antarktydzie twierdzi Chile (Pink). Pokrywa się ono w Argentynie i British Antarctic roszczeń.
1	Ustawodawca ma siedzibę w Valparaíso
2	Obejmuje Wyspy Wielkanocnej i Isla Sala y Gómez, nie obejmuje 1.250.000 kilometrów kwadratowych (480000 ²) terytorium twierdził na Antarktydzie

Chile (tradycyjna angielskiej wymowy / tʃɪli /, chilijskie terytorium obejmuje wysp Pacyfiku Juan Fernández, Sala y Gómez, Desventuradas i Wyspa Wielkanocna. Chile twierdzi również o 1.250.000 kilometrów kwadratowych (480000 ²) Antarktydy, jednak wszystkie wnioski zostały zawieszone na mocy Układu w sprawie Antarktyki.

Kształt Chile jest charakterystyczny, wielobarwne wstążki ziemi 4300 km (2700 mil) długości i średnio 175 km (109 mil) szerokości. Jej klimat jest różna, począwszy od najsuchszych na świecie pustyni Atacama, na północy, przez klimat śródziemnomorski w centrum, na deszczowy klimat umiarkowany z południa.

Przed przybyciem Hiszpanów w 16 wieku, północne Chile pod panowaniem Inków, podczas gdy rodzime Mapuche zamieszkany centralnej i południowej Chile. Chile ogłosiło niepodległość od Hiszpanii 12 lutego 1818 roku. W wojnie na Pacyfiku (1879/83), Chile pokonała Peru i Boliwii i wygrałem obecnego Terytorium Północnego. Dopiero w 1880 roku, że były całkowicie podporządkowane Mapuche.

Dzisiaj, Chile jest jednym z Ameryki Południowej i najbardziej stabilny prosperous narodów. Chile jest także członkiem-założycielem Organizacji Narodów Zjednoczonych jak i Unii Narodów Ameryki Południowej.

Zawartość 1 Etymologia 2 Historia 20 wieku 2,2 2,1 21 wieku 3 Geografia 4 Klimat 4.1 Flora i fauna 4.2 Strefy czasowe 5 Ludność 5.1 Handel zagraniczny 5,2 Finanse 6 Demografia 6.1 Struktura etniczna społeczności tubylczych 6,3 6,2 6,4 Immigration Religia 6,5 Języki 6.5.1 6.5.2 hiszpański niemiecki 6.5.3 językach angielskim 6.5.4 Pozyskanie 7 rząd i polityka 7,1 Defense 7,2 stosunków zagranicznych 8 Healthcare 9 kultura 9.1 Muzyka i taniec Literatura 9,3 9,2 9,4 Kuchnia Sport 10 Turystyka 11 symboli krajowe 12. Bibliografia w języku angielskim 13 Zobacz także 14 Przypisy 15 Linki zewnętrzne

Etymologia

Istnieją różne teorie na temat pochodzenia tego słowa Chile. Według teorii przez 17 wieku hiszpański kronikarz Diego de Rosales,

Inne teorie mówią Chile może czerpać swoją nazwę od native słowo chilli Mapuche, co może oznaczać, "gdzie ziemia się kończy,"

Historia

Około 10.000 lat temu, Indianie migracji osiedlili się w urodzajne doliny i obszary przybrzeżne, co dzisiejszego Chile. Przykład porozumienia stron od samego początku zamieszkania ludzi są Cueva del Milodon i rur Pali Aike krateru lawa. Inków krótko rozszerzyli swoje imperium, co jest obecnie północnym Chile, ale Mapuche (lub Araucanians jak były one znane przez Hiszpanów) skutecznie opierał się wiele prób Imperium Inków do podporządkowania ich, pomimo braku organizacji państwowej.

W 1520 roku, podczas próby na okrążenie Ziemi, Ferdynand Magellan odkrył południowy fragment teraz nazwany jego imieniem, Cieśninę Magellana. Obok Europejczyków do osiągnięcia Chile były Diego de Almagro i jego zespołu z hiszpańskich konkwistadorów, którzy przybyli z Peru w 1535 poszukiwaniu złota. Hiszpański napotkanych różnych kultur, które wspierały się głównie poprzez cięcie-i-palić rolnictwo i łowiectwo. Podboju Chile rozpoczęła się na dobre w 1540 roku i była prowadzona przez Pedro de Valdivia, jednego z poruczników Francisco Pizarra, który założył miasto Santiago 12 lutego 1541. Mimo że w Hiszpanii nie znaleźliśmy dużej ilości złota i srebra szukali, poznali potencjał rolny Central Valley w Chile, Chile i stała się częścią Wicekrólestwa Peru.

Podboju ziemi odbyły się stopniowo, a Europejczycy powtórzyć porażki doznał z rąk miejscowej ludności. Masowe powstania Mapuche, która rozpoczęła się w 1553 roku spowodowało śmierć Valdivia i zniszczenie wielu kolonii głównych osad. Kolejnych głównych powstań miało miejsce w 1598 i w 1655 roku. Za każdym razem Mapuche i innych rodzimych grup zbuntowali się, południowej granicy kolonii był napędzany na północ. Zniesienie niewolnictwa przez hiszpańską koronę w 1683 roku przeprowadzono w uznaniu, że zniewolenie Mapuche intensywnej oporu, a nie cowing ich do uległości. Pomimo zakazu królewskiego pozostała napięte stosunki z ciągłej ingerencji kolonialistów.

Odcięty od północy pustyni, na południe przez Mapuche, na wschodzie Andach i na zachód przez ocean, Chile stało się jednym z najbardziej scentralizowanych, jednolitych w kolonii hiszpańskiej Ameryki. Służąc jako swego rodzaju garnizonu granicy kolonii znalazła się z misją wyprzedzać ingerencję zarówno Mapuche i Hiszpanii wrogów Europejskiej, zwłaszcza Wielkiej Brytanii i Holandii. Oprócz Mapuche, korsarzy i awanturników angielski zagrożone kolonii, jak pokazało 1578 raid Sir Francis Drake's w Valparaiso, główny port kolonii. Ponieważ Chile gospodarzem jednej z największych armii stojącej w obu Amerykach, był to jeden z najbardziej zmilitaryzowane posiadłości w Hiszpanii, a także obniżanie skarbca Wicekrólestwa Peru.

Pierwszy spis powszechny przeprowadzono przez rząd Agustín de Jauregui między 1777 i 1778. Według spisu ludności wskazują, że było 259.646 mieszkańców i składała się z 73,5% pochodzenia europejskiego, Metysi 7,9%, 8,6% Indian i Murzynów 9,8%. W 1784 roku, Francisco Hurtado, gubernator prowincji Chiloé, prowadzone spisu ludności z Chiloé której ludność 26.703 mieszkańców, z czego 64,4% było 33,5% białych i tubylców.

Wreszcie, w 1812 roku, Diecezja Concepción się spis ludności, na południe od rzeki Maule, ale nie w tym ludności autochtonicznej (szacowana na 8000 osób), ani mieszkańców prowincji Chiloé, co dało wskazany 210.567 mieszkańców , z czego 86,1% były hiszpański i białek, 10% Indian i 3,7% Metysów, blaCKS i mulattos.

Uzurpacji hiszpańskiego tronu przez brata Napoleona w 1808 roku Joseph wytrąca jazdy kolonii o niepodległość od Hiszpanii. Krajowych junta w imię Ferdinand - dziedzic z królem - powstał 18 września 1810 roku. Rząd ogłosił Junta Chile Chile autonomicznej republiki w hiszpańskiej monarchii. Pod wodzą José Miguel Carrera, najbardziej znany patriota i twórcy nowoczesnej Chile i jego dwaj bracia Juan José Luis i Carrera, przepływ całkowitej niezależności szybko zdobył szerszego następujące. Hiszpański próbuje ponownie nałożyć samowolę w to, co nazywa się Reconquista doprowadziło do długotrwałego walki, w tym konflikty między Bernardo O'Higgins, który zakwestionował przywództwo Carrera i zignorował polecenia realizowane przywódca wojskowy, nawet po Carrera nie oszczędził jego życie.

Sporadyczne walki trwały do 1817. Z Carrera w więzieniu w Argentynie z rąk O'Higgins anty-Carrera kohorty José de San Martín, argentyński bohater wojny o niepodległość, armia dowodzona przez O'Higgins i San Martin przekroczył Andy do Chile i pokonał rojalistów. 12 lutego 1818, Chile została ogłoszona niepodległą republiką. Politycznego buntu przyniósł niewiele zmian społecznych, jednak i 19 wieku chilijskiego społeczeństwa zachował istotę rozłożone kolonialne struktury społecznej, która była ściśle powiązana z polityką rodziny i Kościoła katolickiego. Prezydencji w końcu pojawiły się silne, ale bogatych właścicieli ziemskich pozostał silny.

Pod koniec XIX wieku, rząd w Santiago wzmocnił swoją pozycję na południu bezwzględnie tłumiąc Mapuche podczas okupacji Araucanía. W 1881 roku podpisał układ z Chile, Argentyna potwierdzający zwierzchnictwa nad Cieśniną Magellana. W wyniku wojny o Pacyfik z Peru i Boliwii (1879/83), Chile rozszerzyć swoje terytorium na północ przez prawie jedną trzecią, eliminując dostęp Boliwii do Pacyfiku i uzyskał cenne złoża saletry eksploatacji, które doprowadziły do era krajowych zamożności.

Chilijskiej wojny domowej w 1891 roku doprowadził do podziału władzy między prezydenta i Kongresu, a Chile z siedzibą demokracji parlamentarnej stylu. Jednak wojny secesyjnej był również konkurs na tych, którzy sprzyjał rozwój lokalnego przemysłu i potężne interesy Chile bankowości, w szczególności w Izbie Edwards, który silnie powiązany inwestorów zagranicznych.

20. wieku

Chilijskiej gospodarki częściowo przerodził się w system ochrony interesów oligarchii rządzącej. W 1920, nowe średnich i klasy robotniczej były wystarczająco silne, aby wybrać reformatorskiego prezydenta, Arturo Alessandri Palma, którego program został udaremniony przez konserwatywny kongresowego. W 1920, marksistowskiej grupy silne poparcie powstało.

Przewrotu wojskowego pod dowództwem generała Luis Altamirano w 1924 roku wyruszył w okresie wielkich niestabilności politycznej, która trwała aż do 1932 roku. Jest to najdłuższy z dziesięciu między rządami tych latach było to, że General Carlos Ibáñez del Campo, który stwierdził krótko władzę w 1925 r. i następnie ponownie między 1927 i 1931 w to, co de facto dyktatury, choć nie do końca porównywalne ostrości lub korupcji rodzaj dyktatury wojskowej, która często utrudnione reszta Ameryki Łacińskiej i na pewno nie można porównać z użyciem przemocy i represji reżimu Augusto Pinochet lat później.

Zrzeczenie się władzy przez demokratycznie wybrany na następcę, Ibanez del Campo zachował dla dużej segment tyle ludności pozostać rentownym polityk, od ponad trzydziestu lat, pomimo tego, niejasne i zmieniające się charakter jego ideologii. Kiedy konstytucyjnego został przywrócony w 1932 roku, silna partia klasy średniej, radykałów, pojawiły się. Stał się kluczowym w życie rządów koalicji na najbliższe 20 lat. W okresie dominacji Partii Radykalnej (1932/52), zwiększyła swoją rolę państwa w gospodarce. W 1952 r. wyborcy zwróciło Ibáñez del Campo do biura na kolejne sześć lat. Jorge Alessandri udało Ibáñez del Campo w 1958 roku, przynosząc z powrotem do Chile konserwatyzm władzę w sposób demokratyczny na kolejną kadencję.

Wybory prezydenckie w 1964 r. z chadek Eduardo Frei Montalva bezwzględną większością głosów rozpoczęła okres poważnych reform. Pod hasłem "Rewolucja w Liberty", rozpoczęła administracji Frei dalekosiężnych programów społecznych i gospodarczych, szczególnie w edukacji, mieszkalnictwa i reformy rolnej, w tym obszarów wiejskich uzwiązkowienia pracowników rolnych. W 1967 r., jednak napotkał Frei coraz sprzeciw lewicy, który utrzymywał, że jego reformy były niewystarczające, a od konserwatystów, który uznał je za zbyt wysokie. Na koniec swojej kadencji, Frei nie w pełni osiągnął swoje strony ambitnych celów.

W 1970 wybory, Senator Salvador Allende lekarz i członek Socjalistycznej Partii Chile, który stał na czele "Popular Unity", przyjęto częściowe większość w wielości głosów w konkursie trójdrożny, a następnie dla kandydatów Radomiro Tomic Partia Chrześcijańsko-Demokratyczna Jorge i Alessandri do Partii Konserwatywnej. Allende nie został wybrany bezwzględną większością, otrzymując mniej niż 355 głosów. Stał się wojny klas, kierując się do rządu centralnego. Allende był lekarzem i członkiem Socjalistycznej Partii Chile, który stał na czele "Popular Unity" (UP lub "Unidad Popular") koalicji socjalistów, komunistów, Radical, i partii socjaldemokratycznych, wraz z dysydent Chrześcijańscy Demokraci, Popularne jednoczesny ruch Action (Mapu) i Independent Popular działania.

Kryzysu gospodarczego, który rozpoczął się w 1972 r. dnie w 1975 r., pogarsza odpływ kapitału, gwałtowne inwestycji prywatnych i wycofanie depozytów bankowych w odpowiedzi na socjalistyczny program Allende. Produkcja spadła, a stopa bezrobocia wzrosła. Allende przyjęte środki, w tym cena marznie, wzrost płac i reformy podatkowe, w celu zwiększenia dochodów i wydatków konsumpcyjnych rozpowszechniać w dół.

Allende zawiera program rozwoju interesów pracowników,

Wreszcie, wojskowego zamachu stanu obalił Allende w dniu 11 września 1973 roku. Jak siły zbrojne są bombardowane z Pałacu Prezydenckiego (Palacio de La Moneda), podobno Allende popełnił samobójstwo.

Pod koniec 1980 r. rząd stopniowo dopuszcza większą swobodę montażu, mowy i stowarzyszenia, w celu włączenia związków zawodowych i działalności politycznej. Rząd rozpoczął reformy rynkowe, które do tej pory. Chile ruszył ku gospodarce wolnorynkowej, że odnotowano wzrost krajowych i zagranicznych inwestycji prywatnych, choć przemysł miedzi i innych ważnych zasobów mineralnych nie zostały otwarte na konkurencję. W plebiscycie na 05 październik 1988, generał Pinochet został odrzucony drugi 8-letnią kadencję jako prezydent (56% wobec 44%). Chilijczycy wybrali nowego prezydenta, a większość członków dwuizbowy Kongres 14 grudnia 1989 roku. Chadek Patricio Aylwin, kandydat koalicji z dnia 17 partii politycznych o nazwie Concertación, otrzymał bezwzględną większością głosów (55%). Przewodniczący Aylwin serwowane 1990 / 94, w tym, co było uważane za okres przejściowy.

W grudniu 1993 r., chadek Eduardo Frei Ruiz-Tagle, syn poprzedniego prezydenta Eduardo Frei Montalva, na czele koalicji Concertación do zwycięstwa z bezwzględną większością głosów (58%).

21 wieku

Frei Ruiz-Tagle następcą został w 2000 roku przez Socjalistyczną Ricardo Lagos, który wygrał prezydencję w drugiej tury wyborów bez precedensu od Joaquín Lavin z prawicowego Sojuszu na rzecz Chile. W styczniu 2010 r., Chilijczycy wybrany Sebastián Piñera, strony Odnowy Narodowej Koalicji centroprawicowa for Change, jako pierwszy prawicowy prezydent Chile podczas wyborów prezydenckich w Chile w latach 2009-2010, pokonując byłego prezydenta Eduardo Frei Ruiz-Tagle z Concertación, na czteroletnią kadencję kolejny Michelle Bachelet.

27 lutego 2010 r., Chile uderzył trzęsienie ziemi 8,8 MW, jedna z największych w historii świata. Aż 500 osób zginęło, setki tysięcy budynków zostało uszkodzonych. Trzęsienia ziemi została zastosowana przez wiele wstrząsów wtórnych.

Geografia

Długie i wąskie przybrzeżne Southern Cone kraju na zachód od Andów, Chile rozciąga się 4630 km (2880 mil) z północy na południe, ale tylko 430 km (265 mil) w najszerszym miejscu wschodu na zachód. W ich skład wchodzą różne niezwykłe krajobrazy. Zawiera 756.950 kilometrów kwadratowych (292260 ²) powierzchni ziemi. Jest on położony w Pacific Ring of Fire.

Północnej Atacama Desert zawiera wielkie bogactwo mineralne, głównie miedzi i azotanów. Stosunkowo niewielki Central Valley, który obejmuje Santiago, dominuje w kraju pod względem ludności i zasobów rolnych. Obszar ten jest w historycznym centrum, z którego Chile rozbudowany w końcu XIX wieku, kiedy to zintegrowany północnych i południowych regionów. Południowym Chile jest bogata w lasy, pastwiska i funkcje ciąg wulkanów i jezior. Południowe wybrzeże labirynt fiordy, zatoki, kanały, półwyspy skręcania i wysp. Andach znajdują się na wschodniej granicy. Chile jest najdłuższym z północy na południe kraju na świecie, a także roszczeń 1.250.000 km2 (480000 ²) na Antarktydzie w ramach jego territory. Jednakże ten ostatni wniosek jest zawieszone zgodnie z postanowieniami Traktatu Antarktycznego, którego Chile jest sygnatariuszem.

Chile i kontroli Wyspa Wielkanocna Sala y Gómez Wyspa, na wschód wyspy Polinezji, które włączone do jego terytorium w 1888 roku i Robinson Crusoe, ponad 600 kilometrów (370 mil) od lądu, w Wyspach Juan Fernández. Wyspa Wielkanocna jest obecnie prowincją Chile. Również kontrolowane, ale tylko czasowo małe (przez niektórych miejscowych rybaków) są niewielkie wyspy Sala y Gómez, San Ambrosio i San Felix. Wyspy te są godne uwagi, ponieważ obejmuje roszczenia Chile do wód terytorialnych się od jej wybrzeża, w regionie Pacyfiku.

Klimat

Klimat Chile obejmuje szeroki zakres warunków pogodowych w całej dużą skalę geograficzne, przekraczające 38 stopni w szerokości geograficznej, uogólnieniami trudne. Zgodnie z systemem Köppen, Chile w jej granicach gospodarzy co najmniej siedmiu głównych podtypów klimatycznych, od pustyni na północy, do tundry i lodowców alpejskich na wschodzie i południowym wschodzie, kontynentalny w Easter Island, Oceanic na południu i śródziemnomorski klimat w środkowym Chile. Istnieją cztery pory roku w większości krajów: latem (grudzień-luty), jesienią (od marca do maja), zima (od czerwca do sierpnia), a wiosną (od września do listopada).

Flora i fauna

botanicznych strefy Chile zgodne z regionów topograficznych i klimatycznych. Na północ przybrzeżnych i środkowej jest w dużym stopniu ubogie w roślinność, zbliża się do najbardziej bezwzględnych pustyni na świecie.

W południowym Chile, na południe od Bío-Bío River, ciężkie opady przyniosły gęste lasy laury, magnolie oraz różne gatunki drzew iglastych i buki, które stają się mniejsze i skarłowaciałe na południe. Chilijskich gatunków należą-monkey puzzle tree, część sosnowego jak rodzaj Araucaria skupione w Nowej Kaledonii, buki i południowej.

izolacji geograficznej Chile ma również ograniczone do imigracji życia fauny, tak że tylko kilka z wielu odróżniających Latin American znajdują się zwierzęta. Wśród większych ssaków są puma lub cougar, lama, jak guanako, Wilk andyjski, lis i podobne chilla. W regionie lasu, kilka rodzajów małych torbaczy i jelenie jako Pudu znajdują.

Strefy czasowe

Ze względu na odległość między kontynentem i Wyspa Wielkanocna, Chile wykorzystuje 4 różne przesunięcia UTC:

Kontynencie używa UTC-4, a latem jako czas letni UTC-3. Wyspie Wielkanocnej używa UTC-6, a latem jako czas letni UTC-5.

Gospodarka

Chile ma dynamiczne gospodarki rynkowej charakteryzuje wysoki poziom handlu zagranicznego. Na początku lat 1990, reputacja Chile jako wzór dla reformy gospodarczej została wzmocniona, gdy demokratycznego rządu Patricio Aylwin - która przejęła od wojska w 1990 r. - pogłębionej reformy gospodarcze zainicjowane przez rząd wojskowy. Wzrostu realnego PKB średnio 8% w latach 1991/97, ale spadła do połowy tego poziomu w 1998 r. ze względu na napięty polityki pieniężnej podjęte w celu utrzymania deficytu na rachunku bieżącym w kontroli i ze względu na niższe przychody z wywozu - ten ostatni produkt z Azji kryzysu finansowego. gospodarki w Chile i od tego czasu odzyskania odnotowano wzrost odpowiednio o 5-7% w ciągu ostatnich kilku lat. W 2006 r., Chile stała się krajem o najwyższym PKB per capita nominalne w Ameryce Łacińskiej.

Po dziesięciu latach imponującego wzrostu gospodarczego, Chile rozpoczął doświadczenia umiarkowane spowolnienie gospodarcze w 1999 r., wniesione w dniu niekorzystnych warunkach globalizacji gospodarczej związanej z azjatyckim kryzysem finansowym, który rozpoczął się w 1997 roku. Gospodarka pozostaje słaby do 2003 r., kiedy to zaczął wykazywać wyraźne oznaki ożywienia, osiągając 4,0% wzrostu realnego PKB.

Polityki gospodarczej, prowadzi konsekwentnie od lat 1980, które przyczyniły się do stałego wzrostu ubóstwa i stawek obniżonych o ponad połowę.

W ciągu ostatnich kilku lat, Chile podpisała umowy o wolnym handlu z Unią Europejską, Korea Południowa, Nowa Zelandia, Singapur, Brunei, Chin i Japonii. Osiągnęła częściowe porozumienie handlowe z Indiami w 2005 r. i rozpoczął negocjacje w sprawie umowy o wolnym handlu pełnoprawnym z Indiami w 2006 roku. Chile negocjacji handlowych prowadzonych w 2007 r. z Australii, Malezji i Tajlandii, a także z Chiny do rozszerzenia istniejącej umowy po prostu obrotu towarowego. Chile zakończyły negocjacje o wolnym handlu z Australią i rozszerzonego porozumienia z Chinami w 2008 roku. Członków P4 (Chile, Singapuru, Nowej Zelandii i Brunei), jak również plan zawarcia rozdziału na temat finansów i inwestycji w 2008 roku. Był zaproszony do organizatiw sprawie w grudniu 2009 r. i przyjętego w styczniu 2010 roku.

Wysoki krajowych oszczędności i inwestycji pomógł napędzania gospodarki Chile w średni wzrost o 8% w 1990. Prywatyzacji krajowego systemu emerytalnego (AFP) zachęciła krajowych inwestycji i przyczynił się do szacunkowa całkowita krajowa stopa oszczędności w wysokości około 21% PKB.

Bezrobocia unosił się w 8% -10% przedziale od rozpoczęcia spowolnienia gospodarczego w 1999 r., 7% powyżej średniej dla lat 1990. Bezrobocia w końcu świateł do 7,8% w 2006 r., i spadały w 2007 r., średnio 6,8% miesięcznie (do sierpnia).

niezależny Bank Centralny Chile realizuje cel inflacyjny od 2% do 4%. Inflacja nie przekroczyła 5% od 1998 roku. Chile zarejestrowanych stopa inflacji wyniesie 3,2% w 2006 roku. Chilijskie peso szybkiego wzrostu wartości wobec dolara amerykańskiego w ostatnich latach przyczynił się tłumić inflację. Najbardziej płac i pożyczek są indeksowane, zmniejszenie inflacji, wahania. W ramach obowiązkowego systemu prywatnych funduszy emerytalnych, większość pracowników sektora formalnego płacić 10% pensji na prywatnie zarządzanych funduszy.

Razem bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ) był tylko 3400000000 dolarów w 2006 r., 52% od słabych wyników w 2005 roku. Jednak 80% BIZ w dalszym ciągu, aby przejść do tylko czterech sektorach: energii elektrycznej, gazu, wody i górnictwa. Wiele skoku w bezpośrednich inwestycji zagranicznych w 2006 r. była również wynikiem przejęć i fuzji i niewiele zrobił, aby utworzyć nowe miejsca pracy w Chile. Rządu Chile stworzył Rady w sprawie innowacji i konkurencji, której zadaniem jest identyfikowanie nowych sektorów i branż w celu promowania. Mamy nadzieję, że ten, w połączeniu z niektórych reform podatkowych, aby zachęcić krajowych i zagranicznych inwestycji w badania i rozwój, spowoduje dodatkowych bezpośrednich inwestycji zagranicznych oraz nowych części gospodarki.

Od 2006 r., Chile zainwestował jedynie 0,6% rocznego PKB w badania i rozwój (R & D). Nawet wtedy, dwie trzecie, który wydatków państwa. Poza jej stabilność gospodarczą i polityczną, rząd ma również zachęcać do korzystania z Chile jako "platforma inwestycyjna" dla międzynarodowych korporacji zamierza działać w regionie, ale będzie miał ograniczoną wartość z uwagi na rozwój koniunktury w Chile siebie. Chile podejście do bezpośrednich inwestycji zagranicznych jest zapisane w kraju Inwestycji Zagranicznych ustawy, która daje inwestorom zagranicznym takie samo traktowanie jak Chilijczycy. Rejestracji ocenia się na proste i przejrzyste, a zagraniczni inwestorzy zagwarantowany dostęp do oficjalnego rynku walutowym w celu repatriacji zysków i kapitału.

W obliczu międzynarodowego kryzysu gospodarczego rząd ogłosił 4000000000 dolarów planu bodźców gospodarczych o pobudzaniu wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, pomimo światowego kryzysu finansowego, mających na celu rozbudowę od 2 procent, a 3 procent PKB do 2009 roku. Niemniej jednak, analityków różnić się od szacunków rządu i prognoza wzrostu gospodarczego na poziomie średnio 1,5 proc.

Handlu zagranicznego

Rok 2006 był rekordowym rokiem dla chilijskiego handlu. Razem towarowego zarejestrowanego 31% wzrost w stosunku do 2005 roku. W 2006 r. eksport towarów i usług wyniosły USA 58000000000 dolarów, co stanowi wzrost o 41%. Liczba ta była nieco zniekształcony przez cenę rakieta miedzi. W 2006 r. eksport miedzi osiągnął historyczne wysokiej US 33300000000 dolarów. Import wyniósł US $ 35 mld euro, wzrost o 17% w porównaniu do roku poprzedniego. Chile w ten sposób zarejestrowane dodatnie saldo handlu US $ 23 mld w 2006.

Głównych miejsc docelowych chilijskiego eksportu były Ameryk (39 USD mld euro), Azji (US 27800000000 dolarów) i Europie (US 22200000000 dolarów). Traktowane jako akcje rynków eksportowych Chile, 42% eksportu udał się do Ameryki Północnej, 30% do 24% i Azji do Europy. W zróżnicowanych sieci Chile stosunków handlowych, jej najważniejszym partnerem pozostał w Stanach Zjednoczonych. Całkowita wymiana handlowa z USA był US 14800000000 dolarów w 2006 roku. Od USA, Chile umowy o wolnym handlu weszła w życie 1 stycznia 2004 r., US-Chile handlu wzrosła o 154%. Wewnętrznej rządu Chile dane pokazują, że nawet wtedy, gdy inflacja i faktoringu z ostatnich wysokie ceny miedzi, dwustronnej wymiany handlowej między USA i Chile wzrosła o ponad 60% od tego czasu.

Całkowitej wymiany handlowej z Europą również wzrosła w 2006 r., zwiększenie o 42%. Holandia i Włochy były głównymi europejskimi partnerami handlowymi Chile. Całkowitej wymiany handlowej z krajami Azji również znacznie wzrosła w prawie 31%. Handlu z Korei i Japonii znacznie wzrosła, ale nadal Chile Chiny największym partnerem handlowym w Azji. całkowitej wymiany handlowej z Chinami, Chile osiągnął 8800000000 dolarów USA w 2006 r., co stanowi prawie 66% wartości swoich stosunków handlowych z Azją.

Wzrost eksportu w 2006 r. było głównie spowodowane przez silny wzrost sprzedaży w Stanach Zjednoczonych, Holandii i Japonii. Te trzy rynki dotyczyła tylko dodatkowe 5,5 mld USD wartości chilijskiego eksportu. Chilijskiego eksportu do Stanów Zjednoczonych wyniósł US 9300000000 dolarów, co stanowi 37,7% wzrost w porównaniu do 2005 (USA 6700000000 dolarów). Eksportu do Unii Europejskiej były Stany Zjednoczone 15400000000 dolarów, 63,7% wyższe w porównaniu do 2005 (za 9,4 mld USD). Eksportu do Azji wzrósł z USA 15200000000 dolarów w 2005 r. do USA 19700000000 dolarów w 2006 r., wzrost o 29,9%.

W 2006 r., Chile przywożonych 26 USD mld euro z Ameryki, reprezentujących 54% całkowitego przywozu, a następnie 22% w Azji i Europie na poziomie 16%. członków Mercosur były głównymi dostawcami, przywozu do Chile w USA 9100000000 dolarów, a następnie przez Stany Zjednoczone z 5,5 mld USD i Unii Europejskiej z USA 5200000000 dolarów. Z Azji, Chin był najbardziej znaczącym eksporterem do Chile, z USA towary o wartości 3,6 mld USD. wzrost rok do roku przywozu był szczególnie duży, od wielu krajach-Ekwador (123,9%), Tajlandii (72,1%), Korei (52,6%) oraz Chiny (36,9%).

Ogólny profil Chile handlowych tradycyjnie uzależnione od eksportu miedzi. Państwowe przedsiębiorstwa Codelco jest największym na świecie firmy produkujące miedź, nagrany z rezerwy miedzi 200 lat. Chile starała, aby rozwinąć nietradycyjnych eksportu. Najważniejsze niż eksport leśnych mineralnych i wyrobów z drewna, świeże owoce i przetworzonej żywności, mączek rybnych i owoców morza oraz wina.

Kolejne rządy Chile kontynuowane liberalizacji handlu umów. W 1990, Chile podpisały umowy o wolnym handlu (FTA) z Kanada, Meksyk i Ameryka Środkowa. Chile również zawarły preferencyjne umowy handlowe z Wenezueli, Kolumbii i Ekwadoru. Układ o stowarzyszeniu z Mercosur, Argentynie, Brazylii, Paragwaju i Urugwaju, weszła w życie w październiku 1996 roku. Kontynuuje zorientowanych na eksport strategii rozwoju, Chile zakończone landmark umów o wolnym handlu w 2002 r. z Unii Europejskiej i Korei Południowej. Chile, jako członek Azji i Pacyfiku Współpracy Gospodarczej (APEC) organizacja, dąży do poprawy powiązań handlowych na rynkach azjatyckich. W tym celu, o podpisaniu umów handlowych w ostatnich latach z Nowej Zelandii, Singapuru, Brunei, Indiach, Chinach, a ostatnio w Japonii. W 2007 r., Chile prowadziła negocjacje handlowe z Australia, Tajlandia, Malezja i Chiny. W 2008, Chile ma nadzieję zawrzeć porozumienia o wolnym handlu z Australią, a także dokończenie rozszerzonej umowy (obejmujące handlu usługami i inwestycji) z Chinami. P4 (Chile, Singapuru, Nowej Zelandii i Brunei), jak również plan poszerzenia więzi poprzez dodanie rozdziału finansów i inwestycji do istniejącej umowy P4. Chile rozmów handlowych z Malezji i Tajlandii są również regularne utrzyma się w 2008.

Po dwóch latach negocjacji, Chile i Stany Zjednoczone podpisały umowę w czerwcu 2003 r., który doprowadzi do całkowicie bezcłowego handlu dwustronnego w ciągu 12 lat. US-Chile FTA weszła w życie 1 stycznia 2004, po zatwierdzeniu przez USA i Chile kongresów. Dwustronnej umowy o wolnym handlu zainaugurowała znacznie rozszerzyła USA Chile więzi handlowych, o łącznej dwustronnej wymiany handlowej skoki o 154% w pierwszym wolnym handlu na trzy lata.

Chile jednostronnie obniżył taryfowym przez liniową dla wszystkich krajów, z którymi nie ma umowy handlowej do 6% w 2003 roku. Wyższe taryfy opłata skuteczne tylko na przywóz pszenicy, mąki pszennej i cukru w wyniku system pasm ceny importowej. Cena zespoły zostały wykluczone niezgodne z World Chile Organizacji Handlu (WTO) zobowiązań w 2002 r., a rząd wprowadził prawa do ich modyfikacji. Zgodnie z warunkami umowy o wolnym handlu USA-Chile, zespoły cena zostanie całkowicie zniesiony do przywozu z USA pszenicy, mąki pszennej i cukru w ciągu 12 lat.

Chile jest zdecydowanie popiera kontynuuje negocjacje w sprawie strefy wolnego handlu obu Ameryk (FTAA) i jest aktywny w rundzie negocjacji WTO w Doha, w szczególności poprzez swoje członkostwo w G-20 i Grupa Cairns.

Chile jest pierwszym członkiem OECD w Ameryce Południowej.

Finanse

sektora finansowego w Chile wzrosła szybko w ostatnich latach z ustawy o reformie bankowej w 1997 r. przyjęto, że rozszerzyła zakres dopuszczalnej działalności zagranicznych banków Chile. Rządu Chile realizowane dalszej liberalizacji rynków kapitałowych w 2001 r., i że nie ma również w oczekiwaniu na propozycje dalszej liberalizacji przepisów. W ciągu ostatnich dziesięciu lat, Chile cieszą wprowadzenie nowych instrumentów finansowych, takich jak domu kapitałowych pożyczki, futures i opcje, faktoring, leasing, i debto karty. Wprowadzenie nowych produktów towarzyszył również zwiększone wykorzystanie tradycyjnych instrumentów, takich jak pożyczki i karty kredytowe. prywatnego systemu emerytalnego w Chile, z aktywami o wartości około 70000000000 dolarów na koniec 2006 r., stała się ważnym źródłem kapitału inwestycyjnego na rynku kapitałowym. Jednakże, w 2009 r., odnotowano, że 21000000000 dolarów zaginęły z systemu emerytalnego do globalnego kryzysu finansowego.

Chile twierdzi jeden z najlepszych ratingów kredytowych (S & P +) w Ameryce Łacińskiej.

Demografii

Chile z 2002 r. spisu ludności odnotowano 15.116.435. Jej wskaźnik przyrostu ludności maleje od 1990 r., z powodu zmniejszeniem się liczby urodzin.

Struktura etniczna

Badań nad strukturą etniczną Chile nie są jednoznaczne i mogą się znacznie różnić od nauczanego przedmiotu.

Jedno z badań przeprowadzonych przez Francisco Lizcano z UNAM że ludzie pochodzenia europejskiego składa się 52,7% ludności; Metysów składa się 44% ludności.

Europejski grupę ludności Chile składa się głównie z ludzi wywodzących się z hiszpańskich osadników (głównie kastylijski i baskijski), z ważnymi mniejszości osób z Niemiec, Włoch, Irlandii, Francji, Wielkiej Brytanii, Szwajcarii i Chorwacji przodków, pojedynczo lub w połączeniu ze sobą. Segment Mestizo w związku z tym, by czerpać z jej europejskiej części kolonii hiszpańskich osadników (głównie Andaluzyjczyków i Castilians), a jej części Indian z różnych plemion i grup, głównie Picunches i Mapuches.

Afro-chilijskiego społeczeństwa zawsze była malutka, osiągając najwyższy poziom 2500 w okresie kolonialnym, a ich aktualny procent populacji wynosi mniej niż jeden procent.

Ludności tubylczej

Należące do uznanych ludności tubylczej (2002)
Alakalufowie	2622	0,02%	Mapuche	604.349	4,00%
Atacameño	21015	0,14%	Quechua	6175	0,04%
Aymara	48501	0,32%	Rapanui	4647	0,03%
Colla	3198	0,02%	Yamana	1685	0,01%

Według spisu z 1907 roku odnotowano 101.118 Indian, lub 3,1% ogółu ludności kraju. Tylko tych, które stosowane rodzimej kultury i mówił ich językiem ojczystym uznano, niezależnie od ich "czystości rasowej".

W 2002 r. spis ludności, tylko rdzennych mieszkańców, które nadal praktykowane rodzimej kultury i języka ojczystego mówił były badane: 4,6% ludności (692.192 osób), że opis pasuje; tych, 87,3% zadeklarowało Mapuche.

Chile jest jednym z dwudziestu krajów, aby podpisały i ratyfikowały tylko wiążącego ją prawa międzynarodowego dotycząca ludności tubylczej i tubylczych ludów plemiennych Konwencji z 1989 roku.

Imigracja

Mały, choć wpływowa, liczba imigrantów spoza Hiszpanii przybyli w Chile z różnych krajów i regionów, w tym Włochy, Irlandia, Francja, Grecja, Niemcy, Anglia, Holandia, Szkocja, Chorwacja i na Bliskim Wschodzie. Największy kontyngent ludzi dotrzeć w Chile pochodzi z Hiszpanii i Kraju Basków, począwszy od XVI wieku. Szacunki dotyczące liczby osób w Chile, którzy mogą prześledzić pochodzenie Basków z zakresu od 10% (1.600.000) na tak wysokie, jak 27% (4.500.000).

W roku 1848 ważnym i znaczącym niemieckim imigracji miała miejsce, kładąc podwaliny dla społeczności niemiecko-chilijskiej.

Szacuje się, że prawie pięć procent mieszkańców Chile, lub około 800,000 osób, jest pochodzenia azjatyckiego, głównie z Bliskiego Wschodu (te obejmują, w szczególności, Palestyńczycy, Syryjczycy, Libanu i Bliskiego Wschodu Ormianie).

Inne zabytkowego grupy imigrantów to Chorwaci, których potomkowie dziś zostały liczbę szacuje się na około 380.000 osób (lub około 2,4% populacji);

Chilijczycy pochodzenia greckiego liczbę szacuje się między 90.000 a 120.000 osób, w sumie tych imigrantów z ich potomków, muszą przekształcić kraj kulturowo, gospodarczo i politycznie.

Europejski emigracji do Chile (oraz w mniejszym stopniu, przybysze z Bliskiego Wschodu), w drugiej połowie XIX wieku i przez cały XX był najważniejszy w Ameryce Łacińskiej po tym do Atlantyku, w Southern Cone.

Potomków różnych europejskich grup etnicznych często zawierali małżeństwa w Chile, rozcieńczenie kultur i oddzielnych tożsamości krajów pochodzenia i łącząc je ze sobą i z potomków pierwotnego okresu kolonialnego Basków, Kastylii i arystokracji, przy jednoczesnym zachowaniu pewnych odrębnych aspektów. Tym małżeństw mieszanych i mieszaniny pomoc w kształtowaniu współczesnego społeczeństwa i kultury chilijskich średnich i wyższych warstw.

Chile stało się niedawno nowy magnes dla imigrantów, głównie z sąsiadujących Argentynie, Peru i Boliwii.

Religia

W ostatnim spisie (2002), 70 procent populacji w wieku ponad 14 lat zidentyfikowane jako katolicy i 15,1 procent w ewangelicznych. W spisie, termin "ewangelicznych", o których mowa wszystkich niekatolickich Kościołów chrześcijańskich, z wyjątkiem Kościoła Prawosławnego (grecki, perski, serbski, ukraiński i ormiański), Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich (mormonów) , adwentyści dnia siódmego, a Świadkowie Jehowy. Około 90 procent ewangelików są Zielonoświątkowy. Wesleyan, luterańskiego, ewangelicko-reformowany, prezbiteriańskiego, anglikanie, Episkopalny, baptystów, metodystów i kościoły są również obecne. Ludzi niereligijnych, ateistów i agnostyków, stanowią około 8% ludności.

Konstytucja gwarantuje wolność religii i innych praw i polityk przyczyniać się do ogólnie wolne praktykowanie religii. Prawa na wszystkich szczeblach to prawo chroni w pełni przed nadużyciami, albo przez podmioty rządowe lub prywatne.

Kościół i państwo są oficjalnie odrębne. Ustawa z 1999 r. religia zakazuje dyskryminacji religijnej, jednak Kościół katolicki cieszy się uprzywilejowaną pozycję i od czasu do czasu otrzymania preferencyjnego traktowania. Przedstawiciele rządu udziału w imprezach, a także katolickich głównych protestanckie i żydowskie ceremonie.

Rząd zauważa, Boże Narodzenie, Wielki Piątek, w święto Matki Boskiej z Carmen, w święto świętych Piotra i Pawła, w święto Wniebowstąpienia Pańskiego, Wszystkich Świętych i Święto Niepokalanego Poczęcia NMP jako święta.

Językach

Hiszpański

Hiszpański używany w Chile jest wyraźnie akcentowane i dość odróżnieniu od sąsiednich krajów Ameryki Południowej, ponieważ ostatnie sylaby i "s" dźwięki są odrzucane, a niektóre spółgłoski są miękkie wymowy. Akcent zmienia się tylko nieznacznie od północy do południa, bardziej widoczne są niewielkie różnice w akcencie na podstawie klasy społecznej lub czy ktoś mieszka w mieście lub kraju. Ludności Chile że w dużej mierze powstał w małej części centrum kraju, a następnie przeniesione w skromne numery na północ i południe pomaga wyjaśnić względny brak zróżnicowania, który prowadzi krajowy zasięg radia i telewizji, który rozprasza się i ujednolica potoczne wyrażenia.

Niemiecki

Niemiecki mówi się w dużym stopniu na południu Chile, zarówno w małych wsi kieszeni lub jako drugiego języka wśród społeczności większych miastach.

Angielski

Poprzez inicjatywy takie jak program angielski Otwiera drzwi, rząd podjął angielski obowiązkowy dla piątej równiarki i powyżej w szkołach publicznych, podczas gdy większość szkół prywatnych rozpocząć naukę języka angielskiego od przedszkola.

Rodzimych językach

Istnieje kilka języków miejscowych w Chile: Mapudungun, Quechua, Aymara i Rapa Nui. Po inwazji Hiszpanii, hiszpański objął lingua franca i stały się języków tubylczych języków mniejszości, a niektóre już wymarły lub bliskie wyginięcia.

Rząd i polityka

Obecnej Konstytucji Chile został przyjęty w bardzo nieregularnych plebiscyt krajowych we wrześniu 1980 r., w ramach wojskowej dyktatury Augusto Pinocheta. Weszła w życie w marcu 1981 roku. Po klęsce Pinocheta w referendum z 1988 r., konstytucja została zmieniona w celu ułatwienia rezerwy na przyszłe poprawki do konstytucji. We wrześniu 2005 r. prezydent Ricardo Lagos podpisał ustawę kilka poprawek do konstytucji uchwalony przez Kongres. Obejmują one eliminowanie stanowisk wyznaczonych senatorów i senatorów do życia, udzielania upoważnienia przewodniczącego do usunięcia dowódcy naczelnego sił zbrojnych oraz zmniejszenie kadencję prezydenta z sześciu do czterech lat.

Chilijczycy głosowało w pierwszej turze wyborów prezydenckich w dniu 13 grudnia 2009. Żaden z czterech kandydatów na prezydenta, ale ponad 50% głosów. W rezultacie dwóch najlepszych kandydatów, center-lewo Concertación de Partidos por la koalicji Democracia z Eduardo Frei Ruiz-Tagle i centroprawicowej koalicji por el Cambio Coalición w Sebastián Piñera, startował w wyborach odpływu 17 stycznia 2010 r., co Sebastián Piñera wygrał. Było to piąte wybory prezydenckie w Chile od końca ery Pinocheta. Wszystkich pięciu zostały uznane za wolne i uczciwe. Prezydent jest konstytucyjnie zakazane ze służby kolejne kadencje.

Kongres Chile 38-siedziba Senatu i 120-członka Izby Deputowanych. Senatorowie służą do 8 lat rozkłada się warunkach, natomiast posłowie wybierani są co 4 lata. Obecny Senat 20-18 podzielone na korzyść koalicji opozycyjnej. Ostatniego Kongresu odbyły się wybory na 13 grudnia 2009 r., równocześnie z wyborami prezydenckimi. Obecne niższe domu Izby Deputowanych, zawiera 58 członków koalicji rządzącej centroprawicy, 54 z centrolewicowej opozycji i 8 stron lub z małych niezależnych. Congress mieści się w portowym mieście Valparaiso, około 140 km (84 mil) na zachód od stolicy kraju, Santiago.

wyborów do Kongresu Chile są regulowane systemem dwumianowym, że dwie największe nagrody reprezentacji. Dlatego są tylko dwa senatu i dwóch zastępców miejsc przydzielona do każdego okręgu wyborczego, partie zmuszone są do tworzenia szerokiej koalicji i historycznie, dwie największe koalicji (Concertación i Alianza) split większość miejsc w dzielnicy. Tylko wtedy, gdy prowadzi obecnie koalicji bilet-polls drugiej koalicji miejsce o marżę ponad 2-na-1 ma zdobyć zwycięskiej koalicji obu miejsc.

W wyborach do Kongresu w 2001 roku, konserwatywny niezależnej Demokratycznej Unii Chrześcijańskich Demokratów przekroczył po raz pierwszy stała się największą partią w izbie niższej. W wyborach parlamentarnych 2005 roku, zarówno czołowych stron, Chrześcijańskich Demokratów i UDI reprezentacja straciła na rzecz swoich sojuszników Partii Socjalistycznej (która stała się największa partia w bloku Concertación) i National Odnowy w sojusz prawicowych. W wyborach parlamentarnych w Chile, Partia Komunistyczna wygrała 3 z 120 miejsc w Izbie Deputowanych po raz pierwszy od 30 lat.

sądownictwa Chile jest niezależny i posiada sąd apelacyjny, system sądów wojskowych, trybunał konstytucyjny, a Sąd Najwyższy Chile. W czerwcu 2005 r., Chile zakończone ogólnopolski przegląd jego systemu wymiaru sprawiedliwości. Reformy zastąpił inkwizytorski kontradyktoryjności postępowania z system bardziej podobny do Stanów Zjednoczonych.

Chile jest podzielony na 15 regionów, z których każdy kierowany przez intendenta mianowany przez prezydenta. Regiony dzielą się na prowincje, z wojewodów także mianowany przez prezydenta. Na koniec każdej prowincji jest podzielona na gminy, które są zarządzane przez gminy, każdy z własnym Burmistrz i rada wybieranych na czteroletnią kadencję. Każdy region jest wyznaczony przez nazwę i cyframi rzymskimi, przydzielony z północy na południe. Jedynym wyjątkiem jest Santiago Metropolitan Region, który jest wyznaczony RM (Region Metropolitana). Dwa nowe regiony zostały utworzone w 2006 roku, w październiku 2007 r. operacyjny; Los Ríos na południu (region XIV) i Arica y Parinacota na północy (Region XV). Numeracją opuścić region XIII.

Obrona

Chile siły zbrojne podlegają cywilnej kontroli sprawowanej przez prezydenta za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej. Prezydent ma prawo do usunięcia dowódcy naczelnego sił zbrojnych.

Głównodowodzącego armii chilijskiej jest General Juan Miguel Fuente-Alba Poblete. Chilijskiej armii jest 45.000 silny i zorganizowany z siedzibą w Santiago armii, siedmiu działów na całym swoim obszarze, w Rancagua Brygady Lotnictwa i Dowództwa Sił Specjalnych w Colina. Chilijskiej armii jest jednym z najbardziej profesjonalnych i zaawansowanych technologicznie armii w Ameryce Łacińskiej.

Admiral Edmundo Gonzalez Robles kieruje 21773 osoby chilijskich Navy,

Gen. Ricardo Ortega Perrier głowy 12.500 silny chilijskich sił powietrznych. aktywów Air są dystrybuowane pomiędzy pięć brygad lotniczych z siedzibą w Iquique, Antofagasta, Santiago, Puerto Montt, a Punta Arenas. Air Force działa również bazy lotniczej na Wyspie Króla Jerzego, Antarktyka. Air Force miały dostarczenia gotowych 2 z 10 samolotów F-16, wszystkie zakupione w USA, w marcu 2007. Chile wziął również dostawy w 2007 r. liczba wyremontowanego bloku 15 F-16 z Holandii, przynosząc łącznie do 18 F-16 zakupione w Holandii.

Po wojskowym zamachu stanu we wrześniu 1973 r., Chile policji państwowej (Carabineros) zostały włączone do Ministerstwa Obrony. Z powrotem demokratycznego rządu, policji zostały objęte kontrolą operacyjną Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, ale pozostają pod kontrolą nominalnej Ministerstwa Obrony. Gen. Eduardo Gordon jest szef krajowej policji z 40964

Stosunków zagranicznych

Od wczesnych lat po odzyskaniu niepodległości Chile był zawsze aktywny udział w sprawach zagranicznych. W 1837 roku w kraju agresywnie zakwestionował dominacji portu Callao w Peru na przewagę w handlu tras Pacyfiku, pokonując krótkotrwały sojusz pomiędzy Peru i Boliwii, Peru, Boliwii Konfederacji (1836/39) w wojnie konfederacji. Wojny rozwiązał konfederację podczas dystrybucji energii elektrycznej w regionie Pacyfiku. Drugiej międzynarodowej wojny, wojny na Pacyfiku (1879/83), dalszy wzrost roli regionalnych Chile, dodając znacząco na jego terytorium.

W XIX wieku, powiązań handlowych Chile były przede wszystkim z Wielkiej Brytanii, kraju, który miał decydujący wpływ na organizację floty. Chile pod wpływem francuskiego prawnych i systemów kształcenia i miał decydujący wpływ na Chile, poprzez struktury kapitału w latach boomu na przełomie XIX i XX wieku. Wpływy niemieckie pochodzą z organizacji i szkolenia armii przez Prusaków.

26 czerwca 1945 r., Chile udział jako członek-założyciel ONZ jest wśród 50 krajów, które podpisały Kartę Narodów Zjednoczonych w San Francisco w Kalifornii.

Od czasu jego powrotu do demokracji w roku 1990, Chile była aktywnym uczestnikiem międzynarodowej arenie politycznej. Chile ukończył 2-letni zakaz stałego stanowiska w Radzie Bezpieczeństwa ONZ w styczniu 2005 roku. Jose Miguel Insulza, Chile, krajowych, został wybrany na sekretarza generalnego Organizacji Państw Amerykańskich w maju 2005. Chile jest obecnie pracującego na Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) Radę Gubernatorów, a 2007-2008 przewodniczący komisji jest ambasadora Chile w MAEA, Milenko E. Skoknic. Kraju jest aktywnym członkiem rodziny agencji ONZ i uczestniczy w działaniach pokojowych ONZ. W tej chwili licytacji na stanowisko w Radzie Praw Człowieka ONZ. Chile gospodarzem ministrów obrony obu Ameryk w 2002 r. i szczytu APEC i związanych z nimi spotkania w 2004 roku. Również gospodarzem Wspólnoty Demokracji ministerialnym w kwietniu 2005 r. i szczytu iberoamerykańskiego w listopadzie 2007 roku. Członkiem stowarzyszonym Mercosur i pełnoprawnym członkiem APEC, Chile jest ważnym aktorem na międzynarodowych problemów gospodarczych i półkuli wolnego handlu.

Rząd Chile stosunków dyplomatycznych z większością krajów. To uregulowała swoje spory terytorialne z Argentyną w 1990. Chile i Boliwia zerwał stosunków dyplomatycznych w 1978 roku przez pragnienie, aby odkupić Boliwia straciła na terytorium Chile w 1879/83 wojny na Pacyfiku. Oba kraje utrzymują stosunków konsularnych i są reprezentowane na poziomie konsul generalny.

Opieki zdrowotnej

Ministerstwo Zdrowia Chile (hiszp. Ministerio de Salud de Chile), znany także jako MINSAL jest szafka na poziomie urzędu administracyjnego za planowanie, kierowanie, koordynowanie, wykonania, kontroli i informowania opinii publicznej polityki zdrowotnej sformułowane przez Przewodniczącego Chile.

Fondo Nacional de Salud, znany również jako FONASA jest oddział finansowania przez Ministerstwo Zdrowia (Chile). Narodowy Fundusz Zdrowia (FONASA), utworzony w 1979 r. przez dekret z mocą ustawy nr 2763, jest podmiot, któremu powierzono finansowych do gromadzenia, zarządzania i dystrybucji środków z budżetu państwa dla zdrowia w Chile. Jest finansowany przez odbiorców. W szczególności, wszyscy pracownicy płacą 7% ich miesięczny dochód na FONASA oddziału finansowania chilijskie Ministerstwo Zdrowia.

FONASA jest częścią NHSS i władzy wykonawczej przez Ministerstwo Zdrowia (Chile). są w siedzibie FONASA Santiago i zdecentralizowanych usług publicznych prowadzonych przez różne urzędami wojewódzkimi.

Więcej niż 12 mln beneficjentów korzystać z FONASA. Mimo powszechnej opieki zdrowotnej, beneficjenci mogą wybrać bardziej kosztowne prywatne ubezpieczenia przez ISAPRE. kwestie polityczne zostały podniesione ze względu na bardzo bogaty beneficjentów wybierając ISAPRE i powodują nierówności zdrowotnych. Takie jest przykładem różnic społeczno-gospodarczych w wyniku wysokiego współczynnika Giniego w Chile.

Klucz Nazwa Hiszpański Kapitał XV Arica i Parinacota Región de Arica y Parinacota Arica Ja Tarapacá Región de Tarapacá Iquique II Antofagasta Región de Antofagasta Antofagasta III Atacama Región de Atacama Copiapó IV Coquimbo Región de Coquimbo La Serena V Valparaíso Región de Valparaíso Valparaiso VI O'Higgins Región del Libertador General Bernardo O'Higgins Rancagua VII Maule Región del Maule Talca VIII Biobío Región del Biobío Concepción IX Araucanía Región de la Araucanía Temuco XIV Los Ríos Región de Los Rios Valdivia X Los Lagos Región de Los Lagos Puerto Montt XI Aisén Región Aisén del General Carlos Ibáñez del Campo Coihaique XII Magallanes Región de Magallanes y de la Antártica Chilena Punta Arenas RM Santiago Region Metropolitana de Santiago Santiago

System	Oddziałów	%
FONASA	12.248.257	72,69
ISAPRE	2780396	16,50
Razem pop.	16.849.081	100,00

Kultura

W okresie od pierwszych osad rolniczych i późnym okresie przedhiszpańskich, północne Chile regionu andyjskiego kultury, która pod wpływem tradycji Altiplano rozprzestrzenia się na przybrzeżnej doliny na północy. Podczas gdy regiony południowych obszarach Mapuche działań kulturalnych. W całym okresie po podboju kolonialnego, a we wczesnym okresie Republikańskiej, kultury kraju był zdominowany przez Hiszpanów. Innych europejskich wpływów, głównie angielskim, francuskim, niemieckim i rozpoczął się w 19 wieku i trwa do dziś. Niemieckich imigrantów wpływ na bawarskim stylu architektury wiejskiej kuchni i na południu Chile w takich miastach jak Valdivia, Frutillar, Puerto Varas, Osorno, Temuco, Puerto Octay, Llanquihue, faja Maisan, Pitrufquén, Victoria, Pucón i Puerto Montt.

Muzyka i taniec

Muzyki w Chile wynosi od ludowego muzyka, muzyka popularna, a także muzyki klasycznej. Duży geografii generuje różne muzyczne wyrażenia na północy, centrum i na południu kraju, w tym również Wyspa Wielkanocna i muzyki Mapuche. Taniec narodowy jest cueca. Inną formą tradycyjną pieśń Chile, choć nie taniec, to tonada. Wynikających z muzyki przywożone przez kolonistów hiszpańskich, jest odróżnić od cueca przez punkt pośredni melodycznych i melodii bardziej widoczne.

Pomiędzy 1950 i 1970 pojawia się w odrodzenie muzyki ludowej wiodących grup, takich jak Los de Ramon, Los Cuatro Cuartos i Los Huasos Quincheros, między innymi z takich kompozytorów jak Raul de Ramon, Violeta Parra i innych. W połowie 1960 native formy muzyczne zostały ożywiona przez rodzinę Parra z Nueva Canción Chilena, które było związane z działaczy politycznych i reformatorów takich jak Victor Jara, w tym okresie pojawiły się również inne ważne grupy, takie jak Inti-Illimani. Inne ważne piosenkarka folk i badacz folkloru i etnografii w Chile, jest Margot Loyola. Chile również wiele zespołów jak La Ley Rock, Los Tres, Los Prisioneros i Kudai osiągnęli międzynarodowy sukces.

Literatura

Chilijczycy połączenia ich kraju País de Poetas kraju poetów. Gabriela Mistral była pierwszą chilijską do wygrania nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1945). Chile najsłynniejszy poeta jest jednak to, Pablo Neruda, który również otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury (1971) i jest znane na całym świecie za swoją bogatą bibliotekę utworów na romans, natura i polityki. Jego trzy wysoce spersonalizowane domów, znajdujących się w Isla Negra, Santiago i Valparaiso są popularnych celów turystycznych.

Wśród listę innych chilijskich poeci Carlos Pezoa Véliz, Vicente Huidobro, Gonzalo Rojas, Isabel Allende, Nikanora Parra. José Donoso powieści pisarz Obscene Bird of the Night jest uważana przez krytyk Harold Bloom jest jednym z kanonicznych dzieł literatury XX wieku Western. Inny międzynarodowo uznanych chilijskiego pisarza Roberto Bolaño się tłumaczenia na język angielski, którego miał doskonały odbiór z krytyków.

Kuchni

Chilijskiej kuchni jest odzwierciedleniem krajuwiele topograficzne, wyposażony w gamę owoców morza, wołowiny, owoców i warzyw. Tradycyjnych receptur zawierają asado, cazuela, empanadas, humitas, pastel de choclo, pastel de papas i curanto ..

Sport

Chile jest najbardziej popularnym sportem w piłkę nożną. Chile pojawił się w siedmiu Puchar Świata FIFA, który obejmuje hosting z 1962 FIFA World Cup, gdzie w piłce nożnej zajął trzecie. Inne wyniki osiągnięte przez piłce nożnej zawiera cztery finały na Copa América, jeden srebrny i dwa brązowe medale na Pan American Games, brązowy medal na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2000 i dwa trzecie miejsca kończy w FIFA U-17 i U- dla młodzieży ok. 20 turniejów. Kluby piłkarskie są głównym Colo-Colo, Universidad de Chile i Universidad Católica. Colo-Colo jest krajem najbardziej utytułowanych klubów piłkarskich, o tych najbardziej mistrzostw krajowych i międzynarodowych, w tym prestiżową turnieju Copa Libertadores klub Południowej Ameryki. Universidad Católica ostatni mistrz międzynarodowy (Interamerican Cup 1994).

Tenis jest krajem najbardziej udanych sportowych. Krajowego drużyna wygrała turniej World Team Cup gliny dwukrotnie (2003 i 2004) i zagrał finału Pucharu Davisa przeciwko Włochom w 1976 roku. Na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2004 w kraju zdobył złoto i brąz w singlu mężczyzn i złoto w grze podwójnej. Marcelo Ríos jako pierwszy człowiek Ameryki Łacińskiej, aby osiągnąć liczbę jednym miejscu w rankingu ATP singli w 1998 roku. Anita Lizana wygrał US Open w 1937 roku, jako pierwsza kobieta z Ameryki Łacińskiej, aby wygrać turniej Wielkiego Szlema. Luis Ayala dwukrotnie drugie miejsce w Open i francuski zarówno Ríos i Fernando González dotarł do Australian Open gra pojedyncza mężczyzn w finale.

Na Igrzyskach Olimpijskich Chile oferuje dwa złote medale (tenis), siedem srebrnych medali (lekkoatletyka, jeździectwo, boks, tenis i strzelanie) i cztery brązowe medale (tenis, boks i piłkę nożną). Rodeo jest sportem narodowym tego kraju i jest stosowana w bardziej obszarach wiejskich w kraju. Sport podobny do hokeja o nazwie Chueca grał przez ludzi Mapuche podczas hiszpańskiego podboju. Narciarstwo i snowboarding są praktykowane w ośrodki narciarskie znajdują się w Andach Centralnych, w południowej ośrodki narciarskie w pobliżu miast Osorno, Puerto Varas, Temuco i Punta Arenas. Podczas surfowania jest popularny w jakimś nadmorskich miast. Polo jest profesjonalnie i praktykował w Chile Chile w 2008 r. osiągnąć najwyższą nagrodę w World Championship Polo turniej, w którym kraju zdobył zarówno drugiego i trzeciego miejsca medale w poprzednich edycjach. Koszykówka to sport popularny w Chile, który zdobył brązowy medal w koszykówce mężczyzn pierwsze Mistrzostwa Świata odbyły się w 1950 roku i zdobywając drugi brązowy medal podczas gospodarzem Chile z 1959 FIBA World Championship. Chile odbyły się pierwsze mistrzostwa świata w koszykówce kobiet w 1953 roku kończąc turniej z srebrny medal. Innych dyscyplin sportowych takich jak biegi maratońskie i ultramarathons również zwiększają popularność. Chile San Pedro de Atacama jest gospodarzem dorocznego "Atacama Crossing", sześć etapie footrace 250-kilometr roku przyciąga około 150 zawodników z 35 krajów.

Turystyka

Turystyka w Chile doświadczyło trwałego wzrostu w ciągu ostatnich kilku dekad. W 2005 r., turystyki wzrosły o 13,6%, generując ponad 4,5 mld USD z czego 1,5 mld przypisać zagranicznych turystów. Według National Service Turystyki (Sernatur), 2 mln osób rocznie zwiedzanie kraju. Większość z nich przyjeżdża z innych krajów kontynentu amerykańskiego, głównie z Argentyny, a następnie coraz ze Stanów Zjednoczonych, Europy i Brazylii z coraz większej liczby Azjatów z Korei Południowej i Chinach.

Głównych atrakcji dla turystów miejsc piękno znajduje się w ekstremalnych stref w kraju: San Pedro de Atacama, na północy, jest bardzo popularny wśród zagranicznych turystów, którzy przyjeżdżają podziwiać Incaic architektury, jezior Altiplano i Doliny Księżyc. W Putre, także na północy, znajduje się Chungará Lake, jak również Parinacota i wulkany Pomerape, z wysokości od 6348 m i 6282 m, odpowiednio. W całej środkowej Andów istnieje wiele ośrodków narciarskich o międzynarodowej renomie, jak Portillo, Valle Nevado i Termas de Chillán. Na południu, głównych atrakcji turystycznych nadmorskich okolicach Tirúa i Cañete z Isla Mocha i Nahuelbuta Park Narodowy, Chiloé Archipelagu i Patagonii, w tym LagunaSan Rafael Parku Narodowego, z licznymi lodowcami, a Torres del Paine. Central City portu Valparaiso, z unikalną architekturą, jest bardzo popularne. Wreszcie, Wyspa Wielkanocna na Pacyfiku jest jednym z głównych celów podróży turystycznych Chile.

Dla mieszkańców, turystyka koncentruje się głównie w lecie (od grudnia do marca), a przede wszystkim w miejscowościach nadmorskich plaży. Arica, Iquique, Antofagasta, La Serena i Coquimbo są głównymi ośrodkami latem na północy, i Pucón na brzegu jeziora Villarrica jest główny w południe. Ze względu na jego bliskość do Santiago, wybrzeża Valparaíso Region, z licznymi nadmorskimi kurortami, otrzyma największą liczbę turystów. Vina del Mar, północnej zamożnych Valparaíso bliźniego, znana jest z pięknych plaż, kasyna, a także roczne festiwalu piosenki, najważniejsze wydarzenie muzyczne w Ameryce Łacińskiej.

W listopadzie 2005 r. rząd rozpoczął kampanię pod nazwą ": Chile Wszystkie zaskakujący sposób, przeznaczona na wspieranie kraju na arenie międzynarodowej zarówno dla biznesu i turystyki.

Symbole narodowe

Krajowych kwiat copihue (rosea Lapageria, Chile dzwonek), która rośnie w lasach na południu Chile.

Herb przedstawia dwóch krajowych zwierząt: kondor (gryphus Vultur, bardzo duży ptak, który żyje w górach) i huemul (Hippocamelus bisulcus, zagrożonych biały ogon jeleni). Ma też legenda o Por la la razón Fuerza (z powodu lub życie).

Flaga Chile składa się z dwóch równych poziomych pasm białych (u góry) i czerwony, jest niebieski kwadrat tej samej wysokości, białym paskiem na końcu po stronie wyciągu z białym paskiem, na placu nosi biały pięcioramiennej gwiazdy w centrum stanowi przypomnienie tego postępu i honor, niebieski symbolizuje niebo, białe jest Andów pokrytych śniegiem, a czerwony symbolizuje krew przelaną w celu osiągnięcia niepodległości.

Bibliografia w języku angielskim

Simon Collier Sater i William F., Historia Chile, 1808-1894, Cambridge University Press, 1996 Paul W. Drake, et al. Chile: Badanie Country, Library of Congress, 1994 Luis Galdames, Historia Chile, University of North Carolina Press, 1941 Brian Lovemen, Chile: Legacy of Hispanic kapitalizmu, 3rd ed., Oxford University Press, 2001 John L. Rektor, Historia Chile, Greenwood Press, 2003