Czad

Czadzie (francuski: Tchad, arabski: تشاد Tshād), oficjalnie znany jako Republika Czadu, leżą w środkowej Afryce. Graniczy od północy z Libią, na wschodzie Sudanu, Republiki Środkowej Afryki na południe, Kamerunu i Nigerii na południowy zachód, i Nigrem. Ze względu na odległość od morza i jego w dużej mierze klimat pustyni, w kraju jest czasem określane jako "Dead Heart of Africa".

Czad podzielony jest na trzy główne regiony geograficzne: strefa pustyni na północy, suchy pas Sahelu w centrum i bardziej płodne Sudanu strefie sawanny na południu. Jezioro Czad, po którym kraju pochodzi, jest największym podmokłych w Czadzie i drugim co do wielkości w Afryce. Chad najwyższym szczytem jest Emi Koussi na Saharze i Ndżamenie, (dawniej Fort-Lamy), kapitału, jest największym miastem. Chad jest domem dla ponad 200 różnych grup etnicznych i językowych. Arabski i francuski są językami urzędowymi. Islam i chrześcijaństwo są najczęściej stosowane religii.

Początek w 7 tysiącleciu pne, ludzkiej populacji przeniosła się do Czadu basenu w wielkiej liczbie. Do końca 1. tysiącleciu pne, szereg państw i imperiów wznosiły się i opadały pas Sahelu w Czadzie, każdy koncentruje się na kontroli transsaharyjskim szlaków handlowych, które przeszły przez region. Na terytorium Francji przejął w 1920 r. włączona jako część francuskiej Afryki Równikowej.

W 1960 r. Czad uzyskał niepodległość pod wodzą François Tombalbaye'a. Niechęć w stosunku do jego polityki w muzułmańskiej północy zakończył się wybuchem długotrwałe wojny domowej w 1965 roku. W 1979 roku rebelianci zdobyli stolicę i położyć kres hegemonii na południe. Jednak dowódców rebeliantów walczyli między sobą, aż Hissène Habré pokonał swoich rywali. Został obalony w 1990 r. przez jego ogólne Idriss Déby. Ostatnio kryzysu w Darfurze w Sudanie rozprzestrzeniły się na granicy i destabilizacji kraju, z setek tysięcy sudańskich uchodźców w obozach i okolice we wschodnim Czadzie.

A wiele partii politycznych są aktywne, moc, jest mocno w rękach prezydenta Déby i jego partii politycznych, Patriotycznego Ruchu Ocalenia. Czad nadal doskwiera przemocy politycznej i powtarzające się próby przewrotów d'État (seBitwa E N'Djamena (2006) i bitwie pod Ndżamena (2008)).

Kraj ten jest jednym z najbiedniejszych i najbardziej skorumpowanych krajów na świecie, większość żyje w ubóstwie Chadians jako pasterzy i rolników na własne potrzeby. Ropy naftowej od 2003 r. stała się w kraju głównym źródłem dochodów z eksportu, zastępujący tradycyjny przemysł bawełniany.

Historia

W 7 tysiącleciu pne warunków ekologicznych w północnej części terytorium Czadu uprzywilejowanych urbanizacji i regionie odnotowano silny wzrost populacji. Niektóre z najważniejszych stanowisk archeologicznych Afryki znajdują się w Czadzie w Borkou-Ennedi-Tibesti Region, niektóre daty wcześniejszej niż 2000 lat pne.

Przez ponad 2000 lat, Kotliny Czadu jest zamieszkana przez ludy rolnicze i siedzący tryb życia. Region stał na rozdrożu cywilizacji. Najwcześniejsze z nich to legendarny Sao, znany z zabytków i historii ustnej. Sao spadła do Imperium Kanem,

Francuska ekspansja kolonialna spowodowały utworzenie Territoire Militaire et des Pays du Tchad Protectorats w 1900 roku. W roku 1920, Francja zabezpieczone pełną kontrolę nad kolonią i włączyć jako część francuskiej Afryki Równikowej.

Po II wojnie światowej, Francja przyznaje Chad status terytorium zamorskiego i jego mieszkańców prawo do wyboru przedstawicieli do francuskiego Zgromadzenia Narodowego i Czadu montażu. Największych partii politycznej był Postępowej Partii Czadu (PPT), z siedzibą w południowej części kolonii. Chad przyznano niepodległość 11 sierpnia 1960 z liderem w PPT, François Tombalbaye'a, a jej pierwszym prezydentem.

Dwa lata później, Tombalbaye'a zakazanych partii opozycyjnych i ustanowiła system jednopartyjny. autokratycznych rządów Tombalbaye'a i nieczuły złego pogarsza grupami napięć. W 1965 r. muzułmanie rozpoczęli wojnę domową. Tombalbaye'a został obalony i zabity w 1975 r.,

Rozpadu Chad spowodował upadek pozycji Francji w tym kraju. Libia przeniósł się do wypełnienia próżni władzy i stał się udział w wojnie domowej w Czadzie.

Habré skonsolidowanego jego dyktatura systemu elektroenergetycznego, że oparła się na korupcji i przemocy; około 40.000 ludzi zginęło pod jego rządami.

Déby usiłował pogodzić grupy rebeliantów i przywrócona wielostronną politykę. Chadians zatwierdził nową konstytucję w referendum, w 1996 r., Déby łatwo wygrał wybory prezydenckie konkurencji. Zdobył drugą kadencję w pięć lat później.

W 2006 r. i w 2008 r. rebeliantów próbowano podjąć kapitału przez życie, ale w obu przypadkach nie powiodło się.

Polityka i rząd

konstytucji Czadu przewiduje silny oddział wykonawczy kierowany przez prezydenta, który dominuje w systemie politycznym. Prezydent ma prawo mianować premiera i rząd, i ćwiczenia znaczny wpływ na nominacje sędziów, generałów, urzędników wojewódzkich i szefów firm Czadu parapaństwowe. W przypadku poważnego i bezpośredniego zagrożenia, prezydenta, w porozumieniu z Zgromadzenia Narodowego, może uznać stan wyjątkowy. Prezydent jest wybierany bezpośrednio w wyborach powszechnych na pięcioletnią kadencję, w 2005 r. kadencji konstytucyjnego ograniczenia zostały usunięte.

Ten pozwala na usunięcie prezydenta do pozostania u władzy po poprzednim ograniczenie do dwóch kadencji.

Szerzy się korupcja na wszystkich szczeblach; Transparency International Indeksu Percepcji Korupcji na rok 2005 o nazwie Chad najbardziej skorumpowanym państwem na świecie,

systemu prawnego Czadu opiera się na francuskim prawo cywilne i prawo zwyczajowe Czadu w przypadku gdy nie narusza porządek publiczny lub konstytucyjnych gwarancji równości. Pomimo konstytucji gwarancji niezawisłości sędziowskiej, nazwiska prezydenta najbardziej kluczowych urzędników sądowych. Systemu prawnego najwyższe prawnych do Sądu Najwyższego i Rady Konstytucyjnej, stały się w pełni operacyjny od 2000 roku. Sąd Najwyższy składa się z Sądu Najwyższego, nazwany przez prezydenta, a 15 radnych, mianowanych dożywotnio przez prezydenta i Zgromadzenia Narodowego. Trybunału Konstytucyjnego kieruje dziewięciu sędziów wybranych do dziewięcioletnią kadencję. Ma prawo do dokonania przeglądu prawa, traktaty i umowy międzynarodowe, przed ich podjęciem.

Zgromadzenie Narodowe czyni prawa. Ciało składa się z 155 członków wybieranych na czteroletnią kadencję, którzy spotykają się trzy razy w roku. Zgromadzenie posiada regularne spotkania dwa razy w roku, począwszy od marca do października, a może na sesję nadzwyczajną, gdy powołany przez premiera. Zastępcy prezydenta wybiera Zgromadzenie Narodowe na dwa lata. Prezydent musi podpisać lub odrzucić nowo przyjął ustawy w ciągu 15 dni. Zgromadzenie Narodowe musi zatwierdzić plan premiera rządu i może zmusić premiera do dymisji przez głosowanie większością wotum nieufności. Jednakże, jeżeli Zgromadzenie Narodowe odrzuca władzy wykonawczej programu dwa razy w roku, prezydent może rozwiązać Zgromadzenia i zaproszenia do nowych wyborów. W praktyce, prezydent ćwiczenia znaczny wpływ Zgromadzenia Narodowego przez jego partii, Patriotyczny Ruch Ocalenia (MPS), który posiada większość.

Do zalegalizowania partii opozycyjnych w 1992 r., Déby w MPS był jedynym legalną partią w Czadzie.

Déby twarze zbrojnej opozycji z grup, które są głęboko podzielone przez starcia lidera, ale zjednoczone w swym zamiarze obalić go.

Nauczycieli w obliczu poważnych wyzwań, ze względu na rozproszoną populację narodu i pewną niechęć ze strony rodziców do posyłania dzieci do szkoły. Mimo, że obecność jest obowiązkowa, tylko 68% chłopców szkoły podstawowej, a ponad połowa populacji jest analfabetami. Szkolnictwa wyższego jest na Uniwersytecie w Ndżamenie.

Sytuacja humanitarna

Według Organizacji Narodów Zjednoczonych, Chad został dotknięty przez kryzys humanitarny od co najmniej 2001 roku. Od 2008 r., kraj gospodarzy Czadu ponad 280.000 uchodźców z regionu Darfur w Sudanie, ponad 55.000 z Republiki Środkowej Afryki, a także ponad 170.000 uchodźców wewnętrznych.

W lutym 2008 r. w następstwie bitwy pod N'Djamena, ONZ Podsekretarz Generalny ds. Humanitarnych John Holmes wyraził "skrajne zaniepokojenie", że kryzys będzie miał negatywny wpływ na zdolność do dostarczania humanitarnych ratujących życie pomocy pół miliona beneficjentów, z których większość - jego zdaniem - w dużym stopniu polegać na pomocy humanitarnej dla ich przetrwania.

Regiony, departamenty, i Prefektury

Czad podzielony jest od lutego 2008 roku w 22 regionach.

Kantonów planuje się zastąpić Communautés rurales, ale ramy prawne i regulacyjne nie zostały jeszcze zakończone.

Regionów:

Geografia

Na 1.284.000 km ² (496000 ²), Czad jest na świecie 21-największy kraj. Jest nieco mniejsza od Peru i nieco większe niż Republika Południowej Afryki.

Dziedzictwo epoki kolonialnej, Chad granice nie pokrywają się całkowicie z naturalnych granic. Dominującej struktury fizycznej jest szeroko basenu ograniczone od północy, wschodu i południa przez łańcuchy górskie, takie jak Ennedi Plateau w północno-wschodniej. Jezioro Czad, po którym kraju pochodzi, jest nadal ogromnego jeziora, które zajmują 330.000 km2 (130000 ²) z Czadu Basin 7000 rok temu.

Emi Koussi, uśpiony wulkan w Tibesti, że osiągnie 3.414 m (11.201 ft) npm, jest najwyższym punktem w Republice Czadu i Sahary.

W regionie wysokich traw i rozległe bagna sprawiają, że korzystne dla ptaków, gadów i dużych ssaków. głównych rzek Czadu-Chari, Logone i ich dopływów przepływu przez południowe sawanny od południowego wschodu do jeziora Czad.

Klimat

Każdego roku tropikalnej pogody system znany jako międzyzwrotnikowa Chad front przebiega z południa na północ, niosąc pory deszczowej, która trwa od maja do października w południe, a od czerwca do września w Sahelu.

Gospodarki i infrastruktury

Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych Development Index szeregach Czadzie jako piąty kraj najuboższych na świecie, z 80% ludności żyje poniżej povline mość. PKB (PPP) na mieszkańca oszacowano na 1500 USD w 2005 roku.

Ponad 80% ludności Czadu opiera się na rolnictwo i hodowla bydła utrzymania dla jego życia.

Przed rozwojem przemysłu naftowego, przemysłu i bawełny dominują na rynku pracy i stanowiły około 80% wpływów z eksportu.

ExxonMobil prowadzi konsorcjum Petronas i Chevron, które dokonały inwestycji 3700000000 dolarów rozwoju rezerw ropy naftowej szacuje się na jednym mld baryłek w południowym Czadzie. Produkcja oleju zaczął się w 2003 r. zakończenie rurociągu (w części finansowane przez Bank Światowy), który łączy południowe pola naftowe do terminali na atlantyckim wybrzeżu Kamerunu. Jako warunek jego pomocy, Banku Światowego podkreślił, że 80% dochodów z ropy naftowej przeznaczyć na projekty rozwoju. W styczniu 2006 r. Bank Światowy zawiesił program pożyczki, gdy rząd przyjął ustawy Czadu zmniejszenie tej kwoty.

Wojna domowa sparaliżowana rozwój infrastruktury transportowej, w 1987 r., Chad miał tylko 30 km (19 mil) z utwardzonych dróg. Kolejnych projektów odbudowy dróg poprawy sieci

Międzynarodowe lotnisko służy kapitału i zapewnia regularne bezpośrednie loty do Paryża i wielu miast afrykańskich. Systemu telekomunikacyjnego jest podstawowym i drogie, ze stacjonarnych usług telefonicznych świadczonych przez państwo telefon firmy SotelTchad. Tylko 14.000 linii telefonii stacjonarnej służyć wszystkim Czadu, jeden z najniższych wskaźników gęstości telefonów na świecie. sektora energii w Czadzie przez wiele lat złego zarządzania przez parapaństwowe Chad wody i elektryczne Society (Stee), który zapewnia moc o 15% mieszkańców stolicy i obejmuje tylko 1,5% populacji krajowej.

Kraju telemetrycznych jest ograniczona do Ndżameny. Tylko stacja telewizyjna jest państwowych TeleTchad. Radio ma dużo większy zasięg, 13 prywatnych stacji radiowych. Gazety są ograniczone ilościowo i dystrybucji, obrotu i liczby są niewielkie ze względu na koszty transportu, niskie oprocentowanie czytania, pisania, i ubóstwa.

Demografii

2005 szacuje się ludności Czadu na 10.146.000; 25,8% mieszka w miastach i 74,8% w wiejskie.

ludności Czadu jest nierównomiernie rozłożona. Gęstość wynosi 0,1 / km2 (0.3/sq mi) w Borkou Sahary-Ennedi-Tibesti regionie, ale 52,4 / km2 (135.7/sq mi) w regionie Logone Occidental. W stolicy jest jeszcze większe.

życia miejskiego jest praktycznie ograniczona do kapitału, którego populacja jest zaangażowany głównie w handlu. Innych dużych miastach są Sarh, Moundou, Abéché i Doba, które są mniej zurbanizowanych, ale szybko rośnie i łączenia kapitału decydujące czynniki wzrostu gospodarczego.

Poligamia jest wspólne, z 39% kobiet żyjących w takich związkach. Jest to usankcjonowane przez prawo, które automatycznie pozwala na poligamię, chyba że małżonkowie określają, że to nie do przyjęcia na małżeństwie.

Chad ma ponad 200 odrębnych grup etnicznych,

Religia

Czad jest zróżnicowana religijnie kraju. Według spisu z 1993 r. ustalono, że 54% Chadians byli muzułmanie, 20% katolicy, protestanci 14%, 10% animiści, a 3% ateistą.

Zdecydowana większość muzułmanów w tym kraju są zwolennicy umiarkowanego oddział mistycznego islamu (sufizm), znany lokalnie jako Tijaniyah, w którym uwzględniono niektórych lokalnych Afryki religijnej. Mniejszość w tym kraju muzułmanie posiadać więcej praktyki fundamentalistyczne, które w niektórych przypadkach może być związane z Arabii zorientowanych systemów przekonań, takich jak wahhabizmem lub Salafism.

Katolicy stanowią największy wyznań chrześcijańskich w kraju. W większości protestanci, w tym opartych Nigeria "Zwycięzcy Chapel", są powiązane z różnych grup ewangelicznych chrześcijan. Członków Bahá'í Świadkowie Jehowy i wspólnot religijnych obecnych w tym kraju. Obu wyznań zostały wprowadzone po uzyskaniu niepodległości w 1960 roku, a zatem są uważane za "nowe" religii w krajachspróbować.

Chad jest domem dla misjonarzy zagranicznych reprezentujących zarówno chrześcijańskich i islamskich. Wędrownych kaznodziejów muzułmańskich głównie z Sudanu, Arabii Saudyjskiej i Pakistanu, także wizyty. Saudi Arabian finansowania ogólnie popiera projekty społeczne i edukacyjne i dużej budowy meczetu.

Kultura

Ze względu na dużą różnorodność ludów i języków, Chad posiada bogate dziedzictwo kulturowe. Rząd Czadu aktywnie promowane Czadu kultury i tradycji narodowych, otwierając Chad Muzeum Narodowego i Chad Centrum Kultury.

Jeśli chodzi o muzykę, Chadians grać instrumenty takie jak Kinde, rodzaj harfy łuk, kakaki, długi róg tin i hu hu, instrument smyczkowy, który używa tykwy jak głośniki. Innych instrumentów oraz ich kombinacje są bardziej związane z konkretnymi etyki grupy: Sara wolą gwizdki, balafones, harfy i bębny kodjo oraz Kanembu połączenie dźwięków bębnów z tych instrumentów, takich jak flet.

Grupa muzyczna Chari Jazz powstały w 1964 i rozpoczął obraz nowoczesnej muzyki Czadu. Później, bardziej znanych grup, takich jak African Melody i International Challal próbował mieszać nowoczesności i tradycji. grup, takich jak popularne Tibesti się czepiał szybciej dziedzictwa wzorując się na sai, tradycyjnym stylu muzyki z południa Czadu. Mieszkańców Czadzie zwyczajowo wzgardził muzyki współczesnej. Jednak w 1995 r. większe zainteresowanie opracował i rozwijać dystrybucję płyt CD i kasety audio wyposażony Czadu artystów. Piractwa, a także brak prawnej ochrony praw artystów pozostają problemy do dalszego rozwoju przemysłu muzycznego Czadu.

Proso podstawowych artykułów spożywczych w całym Czadzie. Jest używany do piłki pasty, które są zanurzone w sosach. Na północy tego dania jest znany jako alysh, w południe, jak Biya. Ryb jest popularny, co zwykle ma przygotowany i sprzedawane jako salanga (suszone i wędzone Alestes lekko i Hydrocynus) lub banda (większe ryby wędzone).

Podobnie jak w innych krajach Sahelu, literatura w Czadzie poniósł z ekonomicznego, suszy, która miała wpływ na jej najbardziej znanych pisarzy politycznych i duchowych. Czadu autorzy zostali zmuszeni do emigracji lub napisać od statusu emigrantów i spowodowały literatura zdominowane przez tematy i ucisku politycznego dyskursu historycznego. Od 1962 r., 20 Czadu autorów pisało około 60 dzieł literackich. Wśród najbardziej znanych pisarzy na arenie międzynarodowej są Joseph Brahim Seid, Baba Moustapha, Antoine Bangui i Koulsy Lamko. W Czadzie jedyne 2003 krytyk literacki, Ahmat Taboye, opublikował swoje Anthologie de la tchadienne Literatura rozwojem wiedzy o literaturze Czadzie i na arenie międzynarodowej wśród młodzieży i w celu uzupełnienia brakiem Chad wydawnictw promocyjnych i struktury.

Rozwoju przemysłu filmowego Czadu ucierpiała z powodu zniszczeń wojny domowej oraz z braku kin, z czego tylko jeden w całym kraju. Pierwszy film fabularny Czadu, psychikę Bye Bye Africa, powstał w 1999 roku przez Mahamata Saleh Haroun. Później jego film Abouna był chwalony przez krytyków, a jego Daratt zdobył Grand Special Jury Prize na 63. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji. Issa Serge Coelo reżyserii Czadu dwóch innych filmów, Daresalam i DP75: Tartina City.

Piłka nożna jest najbardziej popularnym Chad sport.