Svalbard

Svalbard (ros. Свальбард) to archipelag w Arktyce, co stanowi najbardziej na północ wysunięte części Norwegii. Położony na północ od kontynentu europejskiego, to jest około połowie drogi między lądem Norwegii i Biegunem Północnym. Grupa wysp w zakresie od 74 ° do 81 ° szerokości geograficznej północnej (a więc wewnątrz koła podbiegunowego), a od 10 ° do 35 ° długości geograficznej wschodniej. Spitsbergen jest największą wyspą, a następnie Ziemia Północno-Wschodnia i Edgeøya. Longyearbyen jest centrum administracyjnym i innych osiedli, oprócz placówek badawczych, są rosyjskiej społeczności górniczych Barentsburg, społeczności badawczej z Ny-Ålesund i placówki wydobycie Sveagruva. Archipelag jest zarządzana przez gubernatora Svalbardu.

Wyspy zostały po raz pierwszy wprowadzone do użytku, jako podstawy połowy wielorybów w wieku 17 i 18, po którym zostały porzucone. Wydobycie węgla rozpoczęła się na początku 20 wieku, a niektóre stałe społeczności zostały ustanowione. Spitsbergen w 1920 roku Traktatu uznaje suwerenności Norwegii, a ustawa z 1925 r. wykonane Svalbard Svalbard pełnego udziału Królestwa Norwegii. Ustalono również, że jako Svalbard wolnej strefy ekonomicznej i strefa zdemilitaryzowana. Norweski Store Norske i rosyjskiego Arktikugol pozostać wyłącznie spółki górnicze. Badań naukowych i turystyki stały się ważne dodatkowe przemysłu, wyposażony m.in. w University Centre i Svalbard Global Seed Vault Svalbard. Nie drogi połączenia osiedli, zamiast skuterach śnieżnych, samolotów i łodzi służą między społecznościami transportu. Svalbard Airport, Longyear służy jako głównej bramy.

Archipelag cechy klimatu Arktyki, chociaż ze znacznie wyższych temperaturach niż inne obszary o tej samej szerokości geograficznej. Flora korzysta z długim okresie Midnight Sun w celu zrekompensowania nocy polarnej. Svalbard jest pożywką dla wielu ptaków, a także funkcje niedźwiedzi polarnych, reniferów i ssaków morskich. Siedem parków narodowych i dwadzieścia trzy rezerwaty przyrody obejmuje dwie trzecie archipelagu, ochrona w większości nienaruszone, jeszcze kruche, charakter. Sześćdziesiąt procent archipelagu jest lodowiec, i na wyspach wiele funkcji góry i fiordy.

Geografia

Svalbard jest archipelagiem od Oceanu Arktycznego, Morza Barentsa, Morza Grenlandii i Morzu Norweskim, stanowiących najbardziej wysunięte na północ części Norwegii.

Svalbard położony jest w północno-zachodniej części Eurazji Plate. Na południe i na wschód, na płytkim dnie morskim jest od 200 do 300 m (660 do 980 ft), podczas gdy na północy i zachodu opada do około 4 km (2,5 mil). Na północ od archipelagu Svalbard jest pack i lodu bieguna północnego i na południe kontynentalnej Norwegii. Rosyjski archipelagu Ziemi Franciszka Józefa i Nowej Ziemi znajduje się na wschód od Grenlandii na zachód.

Jest położony na północ od koła podbiegunowego, Svalbard doświadczeń zarówno słońca o północy w noc polarna latem i zimą. Na 74 ° szerokości geograficznej północnej, słońce północy trwa 99 dni i nocy polarnej 84 dni, podczas gdy odpowiednie dane są w 81 ° 141 i 128 dni.

Zlodowacenie obejmuje 36.502 km2 (14094 ²) lub 60% Svalbard, 30% skały płonnej, podczas gdy 10% jest roślinnością.

Geografia Svalbard zostały stworzone przez wielokrotne epok lodowych, gdzie lodowce cięcia były plateau w fiordy, dolin i gór.

Historia

Skandynawowie odkryli Svalbard może już w 12 wieku. Tradycyjnych nordyckiej istnieje sprawozdanie z ziemi jako Svalbarð-dosłownie "brzegu na zimno", chociaż może to mieć, o których mowa Jan Mayen, lub jego części wschodniej Grenlandii.

Smeerenburg był jednym z pierwszych osiedli, ustanowiony przez Holendrów w 1619.

W 1890, Svalbard stał się miejscem dla turystyki w regionie Arktyki, złóż węgla, zostały znalezione i wyspy były wykorzystywane jako baza do eksploracji Arktyki.

Dyskusji w celu ustalenia suwerenności archipelagu rozpoczęto w 1910,

W 1941 roku, wszystkie norweskie i radzieckich osiedli na Spitsbergenie zostało ewakuowanych,

Po wojnie, Norwegia miała przywrócić czynności w Longyearbyen i Ny-Ålesund,

Podczas zimnej wojny Związek Radziecki zatrzymane dwa razy populacji na wyspie Norwegii, z archipelagu ludności nieco poniżej 4.000.

Longyearbyen pozostał czystym miastem spółki do roku 1989, kiedy media, kultura i edukacja był podzielony na Svalbard Samfunnsdrift.

Populacja

W 2009 r., Svalbard zamieszkiwało 2.753, z czego 423 to rosyjski i ukraiński, 10 są polski oraz 322 nieożywionych Norwegowie w norweskim rozliczeń.

Longyearbyen jest największym osada na archipelagu, w siedzibie gubernatora, a jedynym miastem, które mają być włączone. Miasto znajduje się szpital, szkoły podstawowej i średniej, uniwersytetu, centrum sportowe z basenem, biblioteka, centrum kultury, kino,

Ny-Ålesund jest stałego porozumienia opartego wyłącznie wokół badań. Dawniej miasto górnicze, nadal jest miastem firmy obsługiwane przez norweskie państwowych Kings Bay. Chociaż istnieją pewne turystyki na wsi, norweskie władze ograniczają dostęp do placówki w celu zminimalizowania wpływu na pracę naukową.

Barentsburg jest jedynym zachowanym rosyjskiego porozumienia, po Pyramiden został opuszczony w 1998 r. (choć w kwietniu 2010 r., małe rosyjskiej społeczności 15-20 osób istnieje w Pyramiden, zaangażowane głównie w demontażu i transportu sprzętu do Barentsburg użytkowej). Miasta firmy, wszystkie zakłady są własnością Arktikugol, którzy pracują w kopalni węgla, mimo że operacja została wstrzymana w 2006 roku. W uzupełnieniu do kopalni, Arktikugol otworzyła hotel oraz sklep z pamiątkami, catering do podejmowania wycieczek turystycznych i wycieczek z Longyearbyen.

Polityka i rząd

Svalbard traktatu z 1920 roku ustanowiła pełną suwerenność w norweskim archipelagu. Wyspy, w przeciwieństwie do norweskiej Terytorium Antarktyczne, część Królestwa Norwegii, a nie zależności. Traktat wszedł w życie w 1925 roku, po Svalbard ustawy. Wszystkie czterdzieści państw sygnatariuszy traktatu, mają prawo do prowadzenia działalności handlowej na archipelagu bez dyskryminacji, choć wszystkie działalność podlega norweskim prawodawstwem. Traktat ogranicza prawo Norwegii do poboru podatków w tym finansowania usług na Svalbard. Dlatego Svalbard ma niższy podatek dochodowy od kontynentalnej Norwegii, i nie ma value podatek VAT. Nie ma oddzielnego budżetu na Svalbard w celu zapewnienia zgodności. Svalbard jest strefą zdemilitaryzowaną, jak traktat zakazuje tworzenia obiektów wojskowych. Norweski wojskowy działalność ogranicza się do nadzoru rybołówstwa przez norweskie Coast Guard. Traktatu wymaga, Norwegii do ochrony środowiska naturalnego.

Svalbard ustawy z siedzibą instytucji gubernatora Svalbardu (Norwegian: Sysselmannen), który jest odpowiedzialny zarówno gubernatora prowincji i szefa policji, jak również posiadania innych pełnomocnictwo udzielone od władzy wykonawczej. Obowiązki obejmują polityki ochrony środowiska, prawa rodzinnego, organy ścigania, poszukiwanie i ratownictwo, zarządzanie turystyką, usługi informacyjne, kontakty z zagranicznymi osiedli, a sędzia w pewnych obszarach morskich dochodzeń sądowych i badań, choć nie w tych samych przypadkach, działających w policji.

Od 2002 r., Rada Wspólnoty Longyearbyen miał wiele takich samych obowiązków gminy, w tym obiektów użyteczności publicznej, edukacji, obiektów kulturalnych, straży pożarnej, dróg i portów.

Mimo że Norwegia jest częścią Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) oraz do Układu z Schengen, Svalbard nie należy do strefy Schengen, ani EOG.

Gospodarka

Trzech głównych gałęzi przemysłu na Svalbard jest wydobycie węgla, turystyki i badań naukowych. W 2007 r. było 484 osób pracujących w górnictwie, 211 osób pracujących w sektorze turystyki i 111 osób pracujących w sektorze edukacji. W tym samym roku wydał w górnictwie dochodów NOK 2.008 mln NOK 317000000 turystyki i badań NOK 142000000.

Od przesiedlenia Svalbard na początku 20 wieku, wydobycie węgla jest dominującym komercyjnym. Store Norske Spitsbergen Kulkompani, spółka zależna norweskiego Ministerstwa Handlu i Przemysłu, działa w Sveagruva Svea Nord i Mine 7 w Longyearbyen. Były produkowane 3,4 mln ton w 2008 r., natomiast drugi korzysta z 35% swojej produkcji do Longyearbyen Power Station. Od 2007 r. nie było żadnych istotnych wydobycie przez rosyjskiego Arktikugol państwowych w Barentsburg. Nie zostały wcześniej przeprowadzone badania odwiertów ropy naftowej na lądzie, ale nie daje zadowalających wyników do pracy ciągłej. Norweskie władze nie pozwalają na działania na morzu ropy naftowej do ochrony środowiska i ziemi uprzednio nawierconych na test został ochroną jako rezerwaty przyrody lub parki narodowe.

Svalbard historycznie były bazą dla połowów wielorybów i rybołówstwa. Norwegia twierdził, 200 mil morskich (370 km; 230 mil) wyłącznej strefy ekonomicznej (WSE) wokół Svalbardu w 1977 r.,

Ośrodków badawczych na całym Svalbardu Longyearbyen i Ny-Ålesund, obszary wysokiej Arctic najbardziej dostępne. Norwegia udziela zgody na każdego narodu do prowadzenia badań naukowych na Spitsbergen, w wyniku czego Polska Stacja Polarna i chińskich Arctic Yellow River Station, a także rosyjskich obiektów w Barentsburg.

Transport

W Longyearbyen, Barentsburg i Ny-Ålesund, istnieją systemy dróg, ale nie łączyć ze sobą. Off-road transport silnikowy jest zabronione na gołej ziemi, ale śniegowych są szeroko stosowane w okresie zimowym, zarówno dla działań komercyjnych i rekreacyjnych. Transport z Longyearbyen do Barentsburg (45 km/28 min) i Pyramiden (100 km/62 mi) jest możliwe przez skuter o zimie, lub statkiem przez cały rok. Wszystkie osiedla portów i Longyearbyen posiada system autobus.

Svalbard Airport, Longyear, położony 3 km (2 mil) od Longyearbyen, jest jedynym lotnisko transport lotniczy oferuje od archipelagu. Scandinavian Airlines ma codzienne regularne połączenia do Oslo i Tromsø, istnieją również nieregularne usługi czarterowe do Rosji.

Klimat

Klimat Svalbard jest zdominowany przez wysokiej szerokości geograficznej, ze średnią Latem temperatura w temperaturze 4 ° C (39 ° F) do 6 ° C (43 ° F) oraz w styczniu średnia w -12 ° C (10 ° F) do -16 ° C (3 ° F).

Svalbard jest miejscem spotkań zimne polarne powietrze z północy i łagodne, wilgotne morskie powietrze z południa, tworząc niskie ciśnienie i zmiany pogody i szybki wiatr, zwłaszcza w okresie zimowym, w styczniu, silny wiatr jest zarejestrowanych 17% czasu na Isfjord Radio, ale tylko 1% czasu w lipcu. Latem, szczególnie z dala od lądu, mgła jest wspólne, z widoczność w 1 km (0,62 min) zarejestrowane 20% czasu w lipcu i 1% czasu w January, w Wyspa Nadziei i Bjørnøya.

Charakter

Oprócz ludzi, cztery przede wszystkim lądowych ssaków zamieszkujących archipelag: lis polarny, renifer Svalbard, niedźwiedzi polarnych i przypadkowo wprowadzono Southern Vole, który znajduje się tylko w Grumant.

Niedźwiedzie polarne są charakterystycznym symbolem Svalbard, a jedną z głównych atrakcji turystycznych.

Około trzydziestu rodzajów ptaków znajdują się na Svalbard, z których większość migrujących. Morze Barentsa jest jednym z obszarów na świecie większość ptaków, z czego około 20 milionów osób późnym latem. Najczęściej są Alczyk, Northern Fulmar, grubodzioby Murre i Mewa trójpalczasta. Szesnaście gatunków znajdują się na czerwonej liście IUCN. Szczególnie Bjørnøya, Storfjorden, Nordvest, Spitsbergen i Wyspa Nadziei są ważne wylęgarnią ptaków. Rybitwa popielata migracji ma najdalej, aż na Antarktydę.

Svalbard ma wiecznej zmarzliny i tundra, zarówno niskich, średnich i wysokich roślinności Arktyki. 165 gatunków roślin stwierdzono na archipelagu.

Jest siedem parków narodowych w Svalbard: Forlandet, Indre Wijdefjorden, Nordenskiöld Land, Nordre Isfjorden Land, Nordvest-Spitsbergen, Sassen-Bünsow Grunty i Sør-Spitsbergen.