Wybrzeże Kości Słoniowej

Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej (wymowa angielskiego: / ˌ koʊt divwɑr /; Francuski:

Przed jego okupacji przez Europejczyków, Wybrzeża Kości Słoniowej był domem dla kilku ważnych państw, w tym Gyaaman, Kong Imperium i Baoulé. Były też dwa królestwa Anyi, Indénié i Sanwi, które usiłowały zachować odrębną tożsamość przez francuskich czasów kolonialnych, a nawet po Wybrzeże Kości niezależność Ivoire's. 1843-1844 traktat wykonane Wybrzeża Kości Słoniowej "protektoratem" Francja w 1893 roku stało się kolonią francuską w ramach Europejskiego Wyścig o Afrykę.

Wybrzeże Kości Słoniowej niepodległości w dniu 7 sierpnia 1960 roku. Od 1960 do 1993 roku kraj był prowadzony przez Félix Houphouët-Boigny. Utrzymywała bliskie stosunki polityczne i gospodarcze stowarzyszenie z sąsiadami Afryki Zachodniej, przy jednoczesnym zachowaniu bliskich stosunków z Zachodem, zwłaszcza do Francji. Jednak od końca panowania Houphouët-Boigny w Wybrzeże Kości Słoniowej wystąpił dwa zamachy stanu (1999 i 2001) i wojny domowej, Wybrzeże Kości Słoniowej jest republiką o silnej władzy wykonawczej w uosobieniem Prezesa. Jej kapitału de jure jest Jamusukro i największym miastem jest portowego miasta Abidżan. Kraj jest podzielony na 19 regionów i 81 departamentów. Jest członkiem Organizacji Konferencji Islamskiej, Unii Afrykańskiej, Frankofonii, Unia Łacińska, Wspólnoty Gospodarczej Państw Afryki Zachodniej i na południowym Atlantyku pokoju i współpracy Zone.

Językiem urzędowym jest język francuski, chociaż istnieje wiele innych lokalnych językach, w tym Baoulé, diula, Dan, Anyin i Cebaara Senufowie. Główne religie islam, chrześcijaństwo (głównie katolicy) i różnych lokalnych religii.

Kraju, thsurowca produkcji kawy i kakao, był gospodarczej potęgi w latach 1960 i 1970 w Afryce Zachodniej. Jednak, Wybrzeże Kości Słoniowej przeszedł przez kryzys gospodarczy w 1980, co prowadzi do tego kraju okres zawirowań politycznych i społecznych. 21. wieku jest w dużej mierze z Wybrzeża Kości Słoniowej gospodarki rynkowej i opiera się głównie na rolnictwie, produkcji środków pieniężnych z drobnych upraw jest dominujący.

Historia

migracji Land

Pierwszej obecności człowieka na Wybrzeżu Kości Słoniowej jest trudny do określenia, ponieważ ludzkie szczątki nie zostały dobrze zachowane w tym kraju wilgotny klimat. Jednak obecność nową broń i fragmenty narzędzi (w szczególności, polerowane osi przecinających łupki i pozostałości gotowania i rybołówstwa) w kraju zostało zinterpretowane jako możliwe wskazanie dużą obecność człowieka w okresie paleolitu górnego (15.000 do 10.000 lat pne ),

Najstarszy znany mieszkańców Wybrzeża Kości Słoniowej, jednak nie zostawili ślady rozrzucone na całym terytorium. Historycy uważają, że wszyscy byli albo przesiedlonych lub wchłonięte przez przodków obecnych mieszkańców, którzy przybyli przed 16. wieku, w tym Ehotilé (Aboisso), Kotrowou (Fresco), Zéhiri (Grand Lahou), Ega i umiera (Divo).

Przed-islamskie i islamski Okresy

Pierwsze zarejestrowane historii znajduje się w kronikach w Afryce Północnej (Berber) przedsiębiorców, którzy od początku czasów rzymskich, prowadzonych w całej karawany handlowe Sahara w soli, niewolników, złota i innych towarów. Południowego bieguna transsaharyjskim szlaki handlowe znajdowały się na skraju pustyni, a stamtąd miejski handel przedłużona na południe aż skraju lasów tropikalnych. Ważniejszych terminali - Dżenne, Gao i Timbuctu - wzrosła do głównych centrów handlowych, wokół którego wielkie imperia sudańskie rozwiniętych.

Kontrolując szlaki handlowe z ich potężne siły wojskowe te imperia były w stanie zdominować państw sąsiadujących. Imperia sudańskie się także centra edukacji islamskiej. Islam został wprowadzony w zachodnim Sudanie (dzisiejsze Mali) przez przedsiębiorców muzułmańskich Berberów z Północnej Afryki i szybko rozprzestrzeniła się po wymianie wielu ważnych władców. Z XI wieku, do tego czasu władcy imperium sudańskie nie przeszli na islam, rozprzestrzenił się na południe do północnych obszarach współczesnej Wybrzeża Kości Słoniowej.

Imperium Ghany, najwcześniej w imperiów sudańskie, rozkwitły w dzisiejszej wschodniej Mauretanii od czwartego do trzynastego wieku. U szczytu swojej władzy w XI wieku, jego sfery rozciąga się od Oceanu Atlantyckiego do Timbuctu. Po upadku Ghany, Imperium Mali wyrósł na potężne państwo muzułmańskie, które osiągnęły swoje apogeum w pierwszej połowie XIV wieku. Na terytorium Imperium Mali na Wybrzeżu Kości Słoniowej został ograniczony do północno-zachodnim rogu około Odienne.

Jej powolny upadek, począwszy od końca XIV wieku, po wewnętrznej niezgody i buntu przez wasala państw, z których jeden, Songhai, rozwijała się jako imperium pomiędzy XIV i XVI wieku. Songhai również osłabiona przez wewnętrzne niezgody, co doprowadziło do walki frakcyjnej. Tej niezgody zachęciły najbardziej migracji ludów na południe w kierunku pasa lasu. Gęstych lasów tropikalnych, obejmującego południową część kraju, stwarza bariery na szeroką skalę, organizacji politycznych, jak widać dalej na północ. Mieszkańców mieszka na wsi lub grupy wsi, którego kontakty ze światem zewnętrznym były filtrowane przez przedsiębiorców na duże odległości. Mieszkańców wsi istniał na rolnictwo i łowiectwo.

Pięć ważnych państw rozwijała się na Wybrzeżu Kości Słoniowej w czasach pre-europejskich. Muzułmańskich Kong Imperium został ustanowiony przez Juula w początkach XVIII w. w północno-centralnym regionie zamieszkałym przez Sénoufo, którzy uciekli Islamizacja pod Imperium Mali. Chociaż Kong stał się dobrze prosperującym centrum rolnictwa, handlu i rzemiosła, różnorodności etnicznej i religijnej niezgody stopniowe osłabienie królestwa. Miasta Kong został zniszczony w 1895 roku przez Samori Ture.

Królestwo Abron z Gyaaman byłoz siedzibą w XVII wieku przez grupy Akan, Abron, którzy uciekli rozwijających konfederacji Aszanti z Asanteman to, co jest w dzisiejszej Ghany. Na południe od ich rozstrzygnięcia Bondoukou, Abron stopniowo rozszerzyły swoją hegemonię nad ludem Dyula w Bondoukou, którzy byli niedawno emigranci z miasta rynek Begho. Bondoukou się głównym centrum handlu i islamu. Uczonych królestwa Koranicznego przyciąga studentów ze wszystkich części Afryki Zachodniej. W połowie wieku-Seventeen Środkowo-Wschodniej w Wybrzeżu Kości Słoniowej, z grupy Akan uciekających Asante siedzibę Baoulé królestwo w Sakasso i dwa królestwa Agni, Indénié i Sanwi.

Baoulé, jak Ashanti, opracowała wysoce scentralizowanej struktury polityczno-administracyjnej w trzech kolejnych władców, ale ostatecznie podzielone na mniejsze chiefdoms. Mimo rozpadu ich królestwo, Baoulé zdecydowanie sprzeciwiła francuski zniewolenia. Potomkowie władcy królestwa Agni starał się zachować odrębność długo po Wybrzeże Kości niezależność Ivoire's; dopiero w 1969 r., Sanwi z Krinjabo próbował zerwać z Wybrzeża Kości Słoniowej i stanowią niezależne królestwo.

Ustanowienia panowania Francuzów

W porównaniu do sąsiednich Ghana, Wybrzeże Kości Słoniowej doznał trochę z handlu niewolnikami, jak niewolnictwo Europejskiej statków handlowych i innych obszarach wzdłuż wybrzeża preferowane, z lepszym portów. Pierwsza historyczna francuski podróży do Afryki Zachodniej odbyły się w 1483 roku. Francuskiej Afryki Zachodniej pierwsze rozstrzygnięcia, Saint Louis, została założona w połowie XVII wieku w Senegalu, podczas gdy w tym samym czasie holenderski przekazał do francuskiego Gorée osada na wyspie od Dakar. Francuska misja powstała w 1637 Assinie w pobliżu granicy z Gold Coast (obecnie Ghana).

przeżycia Assinie była zagrożona, jednak tylko w połowie XIX wieku francuski nie osiedlają się mocno na Wybrzeżu Kości Słoniowej. W 1843-1844, francuski admirał Abidżan-Willaumez podpisane umowy z królów Grand Bassam i regionów Assinie, wprowadzania ich terytorium w ramach francuskiego protektoratu. Francuskiego odkrywcy, misjonarze, firm handlowych i żołnierze stopniowo rozszerzył obszar pod francuską kontrolą żeglugi w regionie laguny. Jednak pacyfikacja nie został osiągnięty do 1915 roku.

Działalności wzdłuż wybrzeża europejskiego zainteresowania stymulowane we wnętrzu, zwłaszcza wzdłuż dwóch wielkich rzek, rzeki Senegal i Niger. Uzgodnionych francuski eksploracji Afryki Zachodniej rozpoczął się w połowie XIX wieku, ale powoli i opiera się bardziej na indywidualnej inicjatywie niż na politykę rządu. W 1840 roku, francuski zawarł szereg umów z Afryki Zachodniej lokalnych władców pozwoliły zbudować francuski posty wzmocnione wzdłuż Zatoki Gwinejskiej, aby służyć jako stałe centra handlowe.

Pierwsze posty na Wybrzeżu Kości Słoniowej, po jednym w Assinie i inne w Grand Bassam, która stała się pierwszą stolicą kolonii. Umów przewidziane francuski suwerenności w obrębie stanowisk i przywilejów handlowych w zamian za opłaty lub coutumes wypłacane corocznie do lokalnych władców za korzystanie z gruntu. Umowa nie była w pełni zadowalające, ponieważ francuski handel był ograniczony i nieporozumień co do zobowiązań traktatowych często powstało. Niemniej jednak, rząd francuski utrzymuje traktatów, mając nadzieję na rozwój handlu.

Francja też chce utrzymać się w regionie, aby powstrzymać rosnące znaczenie British wzdłuż wybrzeża Zatoki Gwinejskiej. Następnie, francuski budowy baz morskich zachować się non-francuski handlowców i rozpoczął systematyczny podbój wnętrza. (Dokonał tego tylko one po długiej wojnie w 1890 przeciwko siłom Mandinka, głównie z Gambii. Walki partyzanckiej przez Baoulé i inne grupy wschodniej trwała do 1917 roku.)

Klęsce Francji w wojnie francusko-pruskiej w 1871 roku i kolejnych aneksji przez Niemcy francuskiej prowincji Alsace Lorraine spowodowane francuskiego rządu, by porzucić swoje ambicje i kolonialnych wycofania garnizonów wojskowych od stanowisk handlowych francuskiej Afryki Zachodniej, pozostawiając je w opiekę rezydenta kupców. Faktoria w Grand Bassam na Wybrzeżu Kości Słoniowej pozostawiono pod opieką nadawcy z Marsylii, Arthur Verdier, który w 1878 został wybrany mieszkaniec Ustanowienie Wybrzeża Kości Słoniowej.

W 1886 roku, na poparcie roszczenia skutecznego wykonywania zawodu, Francja ponownie przejął bezpośrednią kontrolę nad jego wybrzeża Afryki Zachodniej stanowisk handlowych i rozpoczęła przyspieszony program eksploracji we wnętrzu. Louis w 1887 roku porucznik Gustave Binger rozpoczęła dwuletnią podróż, która ciągnie się części Wybrzeża Kości wnętrze Ivoire's. Do końca podróży, miał zawarte cztery traktaty ustanawiające francuskiego protektoratu w Wybrzeżu Kości Słoniowej. Także w 1887 roku, agent Verdier jest, Marcel Treich-Laplène, wynegocjowane pięć dodatkowych umów, który przedłużył wpływy francuskie z górnego biegu rzeki Niger Basin przez Wybrzeże Kości Ivogniew.

Francuski epoki kolonialnej

Do końca 1880 roku, Francja wykazała, co przekazane do skutecznej kontroli nad regionach przybrzeżnych Wybrzeża Kości Słoniowej, a w 1889 roku Wielkiej Brytanii uznany francuski suwerenności na obszarze. W tym samym roku Francja nazwie Treich-Laplène tytularnym gubernatorem terytorium. W roku 1893 Wybrzeża Kości Słoniowej został kolonii francuskiej, a następnie kapitan Binger został gubernatorem. Umów z Liberii w 1892 roku i w 1893 roku z Wielkiej Brytanii określa wschodnich i zachodnich granic kolonii, ale północna granica nie została ustalona do 1947 roku ze względu na wysiłki podejmowane przez rząd francuski do mocowania części Górna Wolta (obecnie Burkina Faso) i Francuski Sudan (dzisiejsze Mali), na Wybrzeżu Kości Słoniowej z przyczyn ekonomicznych i administracyjnych.

Głównym celem Francji było stymulowanie produkcji towarów eksportowych. Kawa, kakao i upraw oleju palmowego, wkrótce posadzonych wzdłuż wybrzeża. Wybrzeże Kości Słoniowej wyróżnia się jako jedyny kraj Afryki Zachodniej z pokaźną populacji osadników, gdzie indziej w Afryce Zachodniej i Środkowej, Francji i Wielkiej Brytanii w dużej mierze urzędnicy. W rezultacie, trzeciej kakao, kawy i plantacji bananów w rękach obywateli francuskich i system pracy przymusowej stał się podstawą gospodarki.

W całej wczesnych latach panowania Francuzów, francuski kontyngenty wojskowe zostały wysłane śródlądowych w celu stworzenia nowych stanowisk. Ludności Afryki francuski opór penetracji i osadnictwa. Wśród tych, stawiając opór był największy Samori Ture, który w 1880 i 1890 było założenie Wassoulou Imperium, które rozciągało się na znacznej części dzisiejszej Gwinei, Mali, Burkina Faso i Wybrzeżu Kości Słoniowej. duże, Samori Ture dobrze wyposażone wojska, które mogłyby produkcji i naprawy z własnej broni palnej, przyciąga silne poparcie w całym regionie. Francuski odpowiedział na rozwój Samori Ture z regionalną kontroli presji wojskowej. Francuski kampanie przeciwko Samori Ture, które spotkały się z silnym oporem, nasiliła się w połowie lat 1890-tych, aż został schwytany w 1898 roku.

nałożenie przez Francję podatku głowę w roku 1900, mających na celu umożliwienie przeprowadzenia kolonii program prac publicznych, wywołała szereg powstań. Migracji obywateli Wybrzeża wyświetlono podatku za naruszenie warunków umów protektorat, ponieważ wydawało się, że Francja jest teraz wymagających równowartość coutume z lokalnych królów, a nie odwrotnie. Znaczna część ludności, zwłaszcza we wnętrzu, również za podatek upokarzające symbol uległości.

Od roku 1904 do 1958 r., Wybrzeża Kości Słoniowej był składowa jednostka Federacji Francuskiej Afryki Zachodniej. To był kolonii i terytoriów zamorskich w ramach III Rzeczypospolitej. Aż do okresu po II wojnie światowej, rządowa spraw w Francuskiej Afryki Zachodniej były podawane z Paryża. polityki Francji w Afryce Zachodniej znalazło wyraz przede wszystkim w filozofii "stowarzyszenie", co oznacza, że Afrykanie z Wybrzeża Kości Słoniowej oficjalnie francuski "pacjentów" bez prawa do reprezentacji w Afryce czy we Francji.

Włączone do polityki kolonialnej francuskiej koncepcji asymilacji i stowarzyszenia. Asymilacji, zakłada związane wyższości kultury francuskiej w stosunku do wszystkich innych, tak że w praktyce polityki asymilacji w koloniach oznaczało rozszerzenie języka francuskiego, instytucji, praw i zwyczajów. Polityka spółki potwierdziła również wyższość francuskiego w koloniach, ale chodziło różnych instytucji i systemami prawa w kolonizatora i kolonizacji. W ramach tej polityki, Afrykanie z Wybrzeża Kości Słoniowej mogli zachować własne zwyczaje, o ile były one zgodne z interesami Francji.

Miejscowe elity przeszkoleni w języku francuskim praktyki administracyjnej utworzona grupa pośrednika między Francuzami i Afryki. Asymilacji było praktykowane na Wybrzeżu Kości Słoniowej, o ile po roku 1930 niewielka liczba Westernized migracji obywateli Wybrzeża otrzymali prawo do ubiegania się o obywatelstwo francuskie. Większość migracji obywateli Wybrzeża, jednak były klasyfikowane jako francuski tematów i były regulowane w ramach zasady stowarzyszenia.

W II wojnie światowej, system kontroli pozostał w Vichy do 1943 roku, kiedy członkowie rządu tymczasowego Gen. de Gaulle'a przejął kontrolę wszystkich francuskich w Afryce Zachodniej. Brazzaville Conference 1944 r., pierwszy Zgromadzenia Czwartej Republiki 1946, Francja i wdzięczność dla Afryki lojalności podczas II wojny światowej doprowadziły do daleko idących reform rządowych w 1946 roku. Francuskie obywatelstwo przyznano afrykańskich "tematy" prawo do organizowania politycznego uznano, i różne formy pracy przymusowej zostały zniesione.

Do 1958 r., prezesów mianowanych w Paryżu podawać kolonii Wybrzeża Kości Słoniowej, z wykorzystaniem systemu bezpośredniego, administracji centralnej, że na stronie mało miejsca na Ivoirian udział w kształtowaniu polityki. Angielski administracji kolonialnej przyjęła również "dziel i zasady polityki stosowania idei asymilacji tylko do wykształconych elit. Francuzi byli również zainteresowani ensodczas, że małe, ale wpływowe elity był wystarczająco zadowolony ze status quo do powstrzymania się od nastrojów anty-francuskich. W rzeczywistości, chociaż były zdecydowanie przeciwstawia się praktykom zrzeszania się, wykształceni migracji obywateli Wybrzeża wierzyli, że ich osiągnięcia równości z ich francuskimi kolegami poprzez asymilację, a nie poprzez pełną niezależność od Francji, zmiany, które wyeliminują ogromne korzyści gospodarcze wynikające z posiadania pozostałych francuski . Ale po doktryny asymilacji został zrealizowany w całości, przynajmniej co do zasady, przez powojennych reform, Ivoirian liderów sobie sprawę, że nawet asymilacja oznaczała przewagę nad francuskim i migracji obywateli Wybrzeża dyskryminacji i nierówności, które zakończy się tylko z niezależności.

Niezależność

Baoulé syn wodza, Félix Houphouët-Boigny, miała stać się Côte d'ojciec Ivoire's niezależności. W 1944 roku założył pierwszy w kraju rolniczych związków zawodowych dla afrykańskich rolników kakao jak on sam. Rozgniewało, że polityka kolonialna uprzywilejowanych francuski właścicieli plantacji, że zjednoczona rekrutacji pracowników migrujących do ich własnych gospodarstw. Houphouët-Boigny szybko nabrało rozgłosu w roku i został wybrany do francuskiego parlamentu w Paryżu. Rok później francuski zniesione pracy przymusowej. Houphouët-Boigny siedzibę dobrych stosunków z rządem francuskim, wyrażając przekonanie, że kraj będzie korzystać z systemu, które było przez wiele lat. Francja go pierwszy afrykański się minister w europejskiej władzy.

Punktem zwrotnym w stosunkach z Francją został osiągnięty w 1956 r. z ustawy o reformie zamorskich (Loi Cadre), która przeniosła szereg uprawnień z Paryża do wybranych rządów terytorialnych w Francuskiej Afryki Zachodniej, a także usunąć nierówności pozostałych głosowania. W 1958 r., Wybrzeża Kości Słoniowej został niezależny członek Wspólnoty Francuskiej (która zastąpiła Unii Francuskiej).

W czasie Wybrzeża Kości niezależność Ivoire's (1960), kraj ten był najbardziej francuski łatwo Afryki Zachodniej zamożnych, przyczyniając się ponad 40% całkowitego eksportu regionu. Kiedy Houphouët-Boigny został pierwszym prezydentem, jego rząd dał rolnikom dobre ceny za swoje produkty do dalszego powiększenia produkcji. produkcji kawy wzrosły znacząco, katapultując Wybrzeża Kości Słoniowej na trzecie miejsce w światowej produkcji (za Brazylii i Kolumbii). W 1979 roku kraj ten był wiodącym na świecie producentem kakao.

Stało się również wiodącym eksporterem w Afryce ananasów i olej palmowy. Francuski techników przyczyniły się do "Ivoirian cud". W pozostałej części Afryki, Europejczycy zostali wypędzeni po uzyskaniu niepodległości, ale na Wybrzeżu Kości Słoniowej, podał w. francuskiej społeczności wzrosła z tylko 30.000 przed uzyskaniem niepodległości w 1980 do 60.000, w większości nauczycieli, dyrektorów i doradców. 20 lat, gospodarki prowadzi roczny wzrost o blisko 10% - najwyższy w krajach Afryki niż eksportujących ropę naftową.

Houphouët-Boigny administracji

Politycznie, Houphouët-Boigny rządził jędrność niektórych nazywany "żelazną ręką", inne jego rządów charakteryzuje się bardziej łagodnie jako "ojca". Prasa nie była wolna i tylko jednej partii politycznej istniały, choć niektóre przyjęły to w konsekwencji szerszy oddźwięk Houphouët-Boigny do ludności, która nieustannie go wybrała.

W 1990 roku, setki urzędników strajk, dołączył do protestujących studentów instytucjonalnej korupcji. Zamieszki zmusiły rząd do wspierania demokracji wielopartyjnej. Houphouët-Boigny coraz bardziej słaby i zmarł w 1993 roku. Opowiedział Henri Konan Bédié jako jego następca.

Bédié administracji

W październiku 1995 r. Bédié zdecydowanie wygrał reelekcję przeciwko opozycji podzielony i nieuporządkowany. Zacisnął mu władzę nad życiu politycznym, uwięzienie kilkuset zwolenników opozycji. W przeciwieństwie do perspektyw gospodarczych poprawiła się, przynajmniej pozornie, ze spadkiem inflacji i próba usunięcia zadłużenia zagranicznego.

W przeciwieństwie do Houphouët-Boigny, który był bardzo ostrożny w unikaniu konfliktów etnicznych i lewo dostęp do stanowisk administracyjnych imigrantów z sąsiednich krajów szeroko otwarte, Bédié podkreśliła pojęcie "Ivority" (po francusku: Ivoirité), aby wykluczyć jego rywal Alassane Ouattara, który północy Wybrzeża Kości Słoniowej miał dwóch rodziców, z systemem dla przyszłych wyborach prezydenckich. Jak osoby pochodzące z innych krajów są w dużej części Ivoirian ludności tej polityki wyłączone wielu ludzi z Ivoirian obywatelstwa, relacji między różnymi grupami etnicznymi się napięcie.

1999 zamach stanu

Podobnie Bédié wykluczyć wiele potencjalnych przeciwników z wojska. Pod koniec roku 1999, grupa niezadowolonych oficerów wystawił wojskowego zamachu stanu, generała Roberta Guéï oddanie władzy. Bédié uciekli na emigrację do Francji. Nowych przywódców spadek przestępczości i korupcji,II generałowie nalegali na surowość i otwarcie kampanię na ulicach na rzecz społeczeństwa bardziej oszczędnych.

administracji Gbagbo

Wybory prezydenckie odbyły się w październiku 2000 r., w którym rywalizowały ze Laurent Gbagbo Guéï, ale było spokojnie. Prowadzenie przygotowań do wyborów pod znakiem zamieszek cywilnych i wojskowych. Po publicznych, które doprowadziły do powstania około 180 ofiar śmiertelnych, Guéï został szybko zastąpiony przez Gbagbo. Alassane Ouattara została odrzucona przez Sąd Najwyższy kraju, z powodu jego rzekomego obywatelstwa Burkina Faso. Istniejących reformy konstytucji, a później nie pozwala nie-obywateli, aby uruchomić dla prezydenta. Wywołało to gwałtowne protesty, w których jego zwolenników, głównie z północy kraju, walczył policji zamieszki w stolicy, Jamusukro.

Wojny z Wybrzeża Kości Słoniowej

We wczesnych godzinach rannych 19 września 2002 r., kiedy prezydent był we Włoszech, było powstanie zbrojne. Żołnierzy, którzy zbuntowali się zdemobilizowany, rozpoczęcie ataków w kilku miastach. Walka o głównych koszar żandarmerii w Abidżanie trwał do połowy rano, ale przez siły rządowe w porze lunchu nie zabezpieczone główne miasta, Abidżanie. Stracili kontrolę północy kraju, a siłami rebeliantów przedstawili swoje silne oczekiwaniu na północy miasta Bouaké. Rebeliantów zagroziła przejść Abidżanie ponownie i rozmieszczenia wojsk z Francji, jego podstawy w kraju, w celu powstrzymania buntu wyprzedzeniem. Francuski mówili, że ochrona własnych obywateli przed niebezpieczeństwem, ale także wspomaganie ich rozmieszczenia sił rządowych. Nie powstała w tym, że Francuzi byli po obu stronach, ale pomoc z każdej strony oskarżył ich o bycie po drugiej stronie. Jest sporne, czy francuski działań poprawy lub pogorszenie sytuacji w perspektywie długoterminowej.

Co dokładnie wydarzyło się tej nocy jest kwestionowana. Rząd powiedział, że były prezydent Robert Guéï doprowadziły próbę zamachu stanu i TV pokazał zdjęcia jego ciało na ulicy, roszczeń wzajemnych powiedział, że do piętnastu innych, został zamordowany w swoim domu, a jego ciało zostało przeniesione do ulic do oskarżania go. Alassane Ouattara schronił się w ambasadzie Francji, jego dom spłonął.

Prezydent Gbagbo skrócenia podróży do Włoch i po powrocie stwierdził w telewizji adres, że niektóre z rebeliantami Ukrywali się w slumsach, gdzie mieszkał zagranicznych pracowników migrujących. Żandarmów i strażników zrównano z ziemią i spalone przez tysiące domów, atakuje mieszkańców.

Wczesnym zawieszenie broni z rebeliantami, którzy mieli poparcie większości ludności północnej, okazał się krótkotrwały i walczyć o główne obszary uprawy kakao wznowione. Francja wysłała wojska w celu utrzymania zawieszenia broni granic i milicji, w tym watażków i bojowników z Liberii i Sierra Leone, skorzystał z kryzysu do wykorzystania części zachodniej.

2002 rząd jedności

W styczniu 2003 r. Gbagbo i liderów rebeliantów podpisany przyznaje utworzenia "rządu jedności narodowej". Curfews zostały zniesione i patrole wojska francuskie zachodniej granicy kraju. Od tego czasu rząd jedności okazał się bardzo niestabilne i centralne problemy pozostają żadna ze stron nie osiąga swoje cele. W marcu 2004 r., 120 osób zginęło w wiecu opozycji, a następnie doprowadził do przemocy mob cudzoziemców ewakuowany. Stwierdzono później zabójstwa były zaplanowane.

Choć sił pokojowych ONZ wysłanych do utrzymania Zone zaufania, stosunków między Gbagbo i opozycja nadal się pogarsza.

Na początku listopada 2004 r., po podpisaniu porozumienia pokojowego miał faktycznie upadł w następstwie odmowy przez rebeliantów do rozbrojenia, Gbagbo sortowane nalotów przeciwko rebeliantom. Podczas jednej z takich nalotów w Bouaké, 6 listopada 2004 r., francuski hit żołnierzy i dziewięciu z nich zginęło, Wybrzeża Kości Słoniowej rząd stwierdził, że było błędem, ale Francuzi twierdzili, że było umyślne. Oni odpowiedzieli, niszcząc najbardziej Ivoirian samoloty wojskowe (2 samoloty Su-25 i 5 śmigłowców) i gwałtowne zamieszki odwetowych przeciwko Francji wybuchła w Abidżanie.

pierwotny mandat Gbagbo jako prezydent upłynął w dniu 30 października 2005, ale ze względu na brak rozbrojenia uznano za niemożliwe do przeprowadzenia wyborów, a zatem jego kadencja została przedłużona o maksymalnie jeden rok, zgodnie z planem opracowany przez Unii Afrykańskiej; plan ten został zatwierdzony przez Radę Bezpieczeństwa ONZ.

Porozumienia pokojowego między rządem a rebeliantami, lub New Sił Zbrojnych, został podpisany w dniu 04 marca 2007, a następnie Guillaume Soro, przywódca Nowej Siły, został premierem. Wydarzenia te były postrzegane przez niektórych obserwatorów jako znaczne umocnienie swojej pozycji Gbagbo.

Departamentów i regionów